Διαβάζω πως «το μενού του γεύματος που παρέθεσε ο Αντώνης Σαμαράς
στους Ευρωπαίους αξιωματούχους έφερε την σφραγίδα του Ντομινίκ Περό και
ήταν εμπνευσμένο τόσο από την τέχνη του γάλλου σεφ όσο και από την
ελληνική κουζίνα.
Για πρώτο πιάτο οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι απήλαυσαν ριζότο α λα γαλλικά ενώ το κύριο πιάτο ήταν φαγκρί με γαρνιτούρα λαχανικών. Το γεύμα συνοδευόταν από λευκό και κόκκινο κρασί SEMELI. Το επιδόρπιο «μύριζε» σοκολάτα με μυστικά του Γάλλου δημιουργού ενώ είχε και άρωμα Ελλάδας καθώς ο σεφ προσέφερε και γλυκό του κουταλιού, σταφύλι, αλλά και παστέλι. Το γεύμα έκλεισε με φρέσκο παγωτό με γεύση γιαούρτι».
Και μόνο που το διαβάζω, σημαίνει ότι κάποιος το διέρρευσε, κάποιος το θεώρησε σημαντικό για να εμφανιστεί ως είδηση και ότι κάποιοι ενδιαφέρθηκαν να το μάθουν. Και για να συμβαίνουν αυτά, σημαίνει ότι δεν είναι μόνο ο καπιταλισμός ηλίθιε. Είναι, κυρίως, η ανοχή μας, ηλίθιοι. Είναι αυτή η ανοχή στα γεύματα των αριστοκρατών της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι η ανοχή μας στο ότι ανεχόμαστε να μας τρώνε τα συκώτια. Είναι η ανοχή μας στην Ευρώπη των αυτοκρατόρων. Η ανοχή μας στην ηλιθιότητα.
Είναι η ανοχή μας στον Άδωνη Γεωργιάδη που δηλώνει ότι η κρίση θα περάσει και η Ελλάδα θα μπορέσει να ζήσει με όσα βγάζει. Λες και υπάρχει χώρα στον κόσμο που ζει με όσα βγάζει. Λες και υπάρχει χώρα στον κόσμο που δε δανείζεται και δεν κάνει εισαγωγές. Λες και το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα δε μπορεί να ζήσει με όσα βγάζει και όχι ότι η Ελλάδα απλώς δε μπορεί να δανειστεί από τις αγορές με χαμηλά επιτόκια. Όταν έχεις για υπουργό κάποιον ο οποίος είτε δεν έχει αντιληφθεί το πρόβλημα, είτε δε μπορεί να το εκφράσει, είτε λέει όποια μαλακία του έρθει στο κεφάλι επειδή σ’ έχει γραμμένο στ’ αρχίδια του, τότε ναι, φταίει η ανοχή μας ηλίθιοι.
Για πρώτο πιάτο οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι απήλαυσαν ριζότο α λα γαλλικά ενώ το κύριο πιάτο ήταν φαγκρί με γαρνιτούρα λαχανικών. Το γεύμα συνοδευόταν από λευκό και κόκκινο κρασί SEMELI. Το επιδόρπιο «μύριζε» σοκολάτα με μυστικά του Γάλλου δημιουργού ενώ είχε και άρωμα Ελλάδας καθώς ο σεφ προσέφερε και γλυκό του κουταλιού, σταφύλι, αλλά και παστέλι. Το γεύμα έκλεισε με φρέσκο παγωτό με γεύση γιαούρτι».
Και μόνο που το διαβάζω, σημαίνει ότι κάποιος το διέρρευσε, κάποιος το θεώρησε σημαντικό για να εμφανιστεί ως είδηση και ότι κάποιοι ενδιαφέρθηκαν να το μάθουν. Και για να συμβαίνουν αυτά, σημαίνει ότι δεν είναι μόνο ο καπιταλισμός ηλίθιε. Είναι, κυρίως, η ανοχή μας, ηλίθιοι. Είναι αυτή η ανοχή στα γεύματα των αριστοκρατών της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι η ανοχή μας στο ότι ανεχόμαστε να μας τρώνε τα συκώτια. Είναι η ανοχή μας στην Ευρώπη των αυτοκρατόρων. Η ανοχή μας στην ηλιθιότητα.
Είναι η ανοχή μας στον Άδωνη Γεωργιάδη που δηλώνει ότι η κρίση θα περάσει και η Ελλάδα θα μπορέσει να ζήσει με όσα βγάζει. Λες και υπάρχει χώρα στον κόσμο που ζει με όσα βγάζει. Λες και υπάρχει χώρα στον κόσμο που δε δανείζεται και δεν κάνει εισαγωγές. Λες και το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα δε μπορεί να ζήσει με όσα βγάζει και όχι ότι η Ελλάδα απλώς δε μπορεί να δανειστεί από τις αγορές με χαμηλά επιτόκια. Όταν έχεις για υπουργό κάποιον ο οποίος είτε δεν έχει αντιληφθεί το πρόβλημα, είτε δε μπορεί να το εκφράσει, είτε λέει όποια μαλακία του έρθει στο κεφάλι επειδή σ’ έχει γραμμένο στ’ αρχίδια του, τότε ναι, φταίει η ανοχή μας ηλίθιοι.