Το «ΟΧΙ» ενός μαθητή στις παρελάσεις

 infowar

25/10/2014

Λάβαμε και δημοσιεύουμε:
Γράφει ο Δημήτρης Ντόντης , μαθητής Α΄Λυκείου
Ο ρόλος τον μαθητικών παρελάσεων είναι εμείς οι μαθητές να τιμήσουμε τους ήρωες του έθνους μας οι οποίοι δώσανε την ζωή τους πολεμώντας για την ελευθερία και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Πως όμως τους τιμούμε όταν οι μισοί από εμάς δεν ξέρουν καλά καλά τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου και τι στις 25 Μαρτίου ;
Η παρέλαση αποτελεί κατά την γνώμη μου ένα αυταρχικής νοοτροπίας έθιμο με χαρακτήρα στρατιωτικής εκπαίδευσης. Η παρέλαση δεν ενισχύει το εθνικό μας φρόνημα αλλά αντίθετα προωθεί :
α) Διαχωρισμούς-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ξεκάθαρα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως «άξιοι/ες» (συνήθως οι καλύτεροι παπαγάλοι) ξεχωριστά και οι «κοινοί θνητοί» πίσω. Μάλιστα η εξάδα των άριστων μαθητών μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά και ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό ‘όχλο’. Εδώ επίσης, συναντάμε και το τεράστιο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες και ειδικές ανάγκες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην παρέλαση περιορίζεται στους σημαιοφόρους και αποτελεί προφανώς επικοινωνιακό κόλπο, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται καθόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.
β) Μιλιταριστικά στοιχεία – στρατιωτική εκπαίδευση: Όλοι περπατάμε με το ίδιο βήμα, μετά από ατελείωτες ώρες εξάσκησης που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό». Ακούμε ακόμα παράλληλα στρατιωτικά εμβατήρια (ή αλλιώς την κακοποίηση της μουσικής).

Πέρασαν το τεστ των τραπεζών όσοι τις διαφημίζουν

26/10/2014

Μπορεί μια διαφήμιση να επηρεάσει το περιεχόμενο μιας είδησης; Για να μην θεωρηθούμε προκατειλημμένοι θα απαντήσουμε όχι. Υπάρχουν πραγματικά μέσα ενημέρωσης που δεν επηρεάζονται από τους διαφημιστές τους.
Τότε όμως κάποιος θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί το σύνολο των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης υποστηρίζει ότι τράπεζες, όπως η Πειραιώς, «πέρασαν» τα stress test τη στιγμή που απέτυχαν.





Μια πιθανή απάντηση έδωσε το e-tetradio, που γνωρίζει όσο ελάχιστοι τη διαφημιστική αγορά στα ελληνικά ΜΜΕ και μας υπενθύμισε ότι «Οι τράπεζες χρηματοδοτούν το 98% των ελληνικών ΜΜΕ». Δεν αναφερόμαστε φυσικά σε διαφημίσεις τύπου adsense που επιλέγονται χωρίς τη γνώση του ιδιοκτήτη του site αλλά για προσυμφωνημένα διαφημιστικά πακέτα μεγάλων ελληνικών τραπεζών.






Το γεγονός ότι δεν θα χρειαστεί να αντληθούν νέα κεφάλαια από τις αγορές ή από το «μαξιλαράκι» των 11,4 δισ. ευρώ του ΤΧΣ για τις ελληνικές τράπεζες δεν σημαίνει ότι πέρασαν το τεστ, όπως ψευδώς αναφέρουν οι τίτλοι αρκετών μέσων ενημέρωσης. Τρεις ελληνικές τράπεζες η Eurobank, η Πειραιώς και η Εθνική απλώς απέτυχαν.
Τα print – screen που ακολουθούν ίσως να αδικούν ορισμένα μέσα ενημέρωσης, δεν αδικούν όμως την γενική εικόνα της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Απλώς αναζητήστε τη διαφήμιση μιας τράπεζας δίπλα σε κάθε θριαμβευτικό τίτλο.

ΕΝΑΣ-ΕΝΑΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ…

 

Πηγαίνει στη Βενεζουέλα, τον κράζουν επειδή «θέλει να μας κάνει Βενεζουέλα». Πηγαίνει στην Ουάσιγκτον και στο Βερολίνο, τον κράζουν «ότι ξεπουλήθηκε». Μιλά για τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων στην Ελλάδα, τον κράζουν. Πηγαίνει στο Άγιο Όρος, τον κράζουν. Μιλάει με τον Πάπα, τον κράζουν.
Όπου κι αν πάει, με όποιον κι αν μιλήσει, ένα σίγουρο έχει ο Τσίπρας. Το κράξιμο. Και, μάλιστα, το κράξιμο από τους ίδιους πολιτικούς χώρους. Από χώρους που συμμετέχουν στο εκλογικό παιχνίδι έχοντας αποδεχτεί πλήρως τους όρους αυτού του παιχνιδιού. Το να τον κράζουν οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί, ούτε περίεργο είναι, ούτε στραβό. Δεν τον ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και χώρους. Καλά κάνουν. Οι θέσεις τους είναι (συνήθως) ξεκάθαρες.
Όμως το να κράζουν τον Τσίπρα οι γραφικοί της συγκυβέρνησης για οτιδήποτε κι αν κάνει, λειτουργεί υποστηρικτικά στο πρόσωπο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρατηρώντας και όχι συμμετέχοντας σε αυτή την τεράστια προεκλογική περίοδο πιστώνω στον Τσίπρα ότι διαθέτει την πλέον ρεαλιστική και ειλικρινή ματιά, επαναλαμβάνω, πάνω στο εκλογικό παιχνίδι και τους όρους του.
Ας δούμε τι απάντησε σε ερώτηση που του τέθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη ΔΕΘ:

Νοικοκυραίοι βουλευτές

• 

Συνηθίζεται να λέγεται πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Στην εποχή του μνημονίου, η πολιτική δεν μοιάζει και τόσο με τέχνη, αν και πολλά από τα αποτελέσματά της μοιάζουν αρκετά με την Γκουέρνικα. Ζωγραφίζει ο Σαμαράς, γλύφει (από το γλυπτό η λέξη) ο Βενιζέλος, σολάρει η Βούλτεψη.
Πέρα από μεταφορές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, ζούμε την εποχή που η πολιτική σε μεγάλο βαθμό είναι η ιδιοτέλεια του πολιτικού. Σε αυτό που εμφανίζεται ως ιστορικό πεδίο της πολιτικής, οι ανθρώπινες αδυναμίες είχαν μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που υπολογίζει και γνωρίζει το κοινό. Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι πολιτικοί δηλαδή, ακόμη και αν δεν αναπτύσσουν την τέχνη της πολιτικής, εκπαιδεύονται και εθίζονται τελικώς στην τέχνη της μετονομασίας. Οι ιδιοτελείς επιλογές βαφτίζονται «έθνος», «σωτηρία», «ανάγκη», άρα όποιος τις αμφισβητήσει, είναι αυτόματα άπατρις, καταστροφέας και δεν κατανοεί τις σύγχρονες αναγκαιότητες.
Από το παραδοσιακό ρουσφέτι, έως την ιστορική ρήση του Αντρέα που κατανοούσε γιατί ένας υπουργός «μπορεί να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του», φαίνεται πως η πολιτική των κυβερνώντων είναι ένα σύνολο ιδιοτελών απόψεων που θεωρητικά ευνοεί το κόμμα, άρα είναι δικαιολογημένη, για να καταλήξει να ευνοεί το πρόσωπο που τελικώς ταυτίζει τον εαυτό του με το κόμμα.
Στη σύγχρονη ελληνική ιστορία δύο μεγάλες πολιτικές μεταβολές δημιουργήθηκαν από εμφανή ιδιοτέλεια και συμφέρον. Η μία ήταν η Αποστασία η οποία έριξε την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου τη δεκαετία του ’60. Η άλλη προέκυψε από τον Αντώνη Σαμαρά ο οποίος έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1993. Αν πιστέψουμε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Στέφανο Μάνο, η κυβέρνηση έπεσε γιατί ο νυν πρωθυπουργός εξυπηρέτησε οικονομικά συμφέροντα που συνδέονταν με τον ΟΤΕ και τις ψηφιακές παροχές.

Το δράμα του ελεγκτή της ΕΚΤ

ΓΙAΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦAΚΗΣ

Με αφορμή τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας για τα αποτελέσματα των stress tests των τραπεζών, αποκτά ένα ακόμα πιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον το άρθρο του καθηγητή Γιάννη Βαρουφάκη στο HOT DOC που κυκλοφορεί, για τον τρόπο που τελικά τα πορίσματα παίρνουν «σάρκα και οστά»… Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο:
Του Γιάννη Βαρουφάκη
18η Οκτωβρίου 2014
Φανταστείτε το δράμα του να είσαι έντιμος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και να σε έχουν στείλει στην Αθήνα να ελέγξεις τα λογιστικά βιβλία των τεσσάρων ελληνικών τραπεζών. Κατ΄αρχάς, γνωρίζεις πως δεν χρειάζεται να πασχίσεις ιδιαίτερα για να καταλήξεις στο συμπέρασμα πως το πόρισμά σου, αν είναι να πεις την αλήθεια, είναι προδιαγεγραμμένο: τράπεζες με βιβλίο δανείων από τα οποία τουλάχιστον το ένα τρίτο είναι μη εξυπηρετούμενα (κοινώς έχουν σκάσει) έχουν πτωχεύσει. Τελεία και παύλα.
Μπορείς όμως να γράψεις ένα τέτοιο πόρισμα; Θα πέσουν να σε φάνε οι ίδιοι οι προϊστάμενοί σου στην Φραγκφούρτη. Ο λόγος απλός: Έστω ότι βγαίνει αυτό το πόρισμα για μια τράπεζα στην Γερμανία ή στην Ολλανδία. Τότε το δημόσιο, όπως έχει κάνει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, θα αναλάβει την εξυγείανση της εν λόγω τράπεζας, φορτώνοντας το κόστος στον φορολογούμενο. Άγαρμπο και άδικο αλλά εφικτό, δεδομένου ότι το γερμανικό ή το ολλανδικό κράτος έχουν περιθώριο να δανειστούν χωρίς το δημόσιο χρέος τους να θεωρηθεί, όπως το δικό μας, μη βιώσιμο.
Στην δική μας όμως περίπτωση, ένα τέτοιο πόρισμα δύο καταλήξεις μπορεί να έχει. Η μία είναι να πρέπει το πτωχευμένο κράτος μας να βαθύνει την πτώχευσή του, δανειζόμενο κι άλλα ποσά υπέρ των τραπεζών. Η άλλη είναι μια «λύση» Κυπριακού στυλ που προβλέπει η δήθεν Τραπεζική Ενοποίηση (που υπέγραψε ο κ. Στουρνάρας όσο ήταν ακόμα υπουργός οικονομικών), με κουρέματα των τραπεζικών καταθέσεων άνω του ποσού των εκατό χιλιάδων ευρώ, με περιορισμούς στις αναλήψεις όλων των υπόλοιπων, με επαναφορά των περιορισμών εξαγωγής «συναλλάγματος» και ελέγχων στα σύνορα της χώρας. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή.

Συντρόφισσα Γιάννα

• 

ΘΑΝAΣΗΣ ΚΑΡΤΕΡΟΣ

Τελικώς είχε ένα δίκιο εκείνος ο Γάλλος που αποφάνθηκε ότι η πολιτική είναι -γαλλιστί για λόγους σεμνότητας- grande putain. Ιδιαίτερα για όσους έχουν συνηθίσει να σκοτώνουν τη μάνα τους και εν συνεχεία να ζητούν επιδόματα ως ορφανοί. Διότι κοιτάξτε τι γίνεται τώρα με τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Τρεις παράδες την έχουν κάνει. Ποιοι, αν έχετε τον Θεό σας; Μήπως οι αριστεριστές, οι αναρχικοί, οι τροτσκιστές, οι συνιστώσες της τρομοκρατίας, η κουρελαρία, οι εξώλης και προώλης εν γένει που βλέπουν μπουρζουά και βγάζουν φλύκταινες;
Όχι βέβαια. Την έκαναν κλοτσοσκούφι όλοι όσοι τη λάτρεψαν, την εξύμνησαν, την ταύτισαν με το Ολυμπιακό πνεύμα, με τον εθελοντισμό, με την ελληνική εφευρετικότητα. Εκείνοι που την είχαν κορώνα στο κεφάλι τους μέσα στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. Οι εκσυγχρονιστές που την ανέβασαν στον Όλυμπο ως κορυφαίο μάνατζερ της χώρας και στο πόντιουμ ως μαέστρο του έθνους, με τον Ζακ Ρογκ στα κρουστά. Εκείνοι που την πολιορκούσαν για πολιτικές δουλειές, για διαφημίσεις, για εργολαβίες, για γραφεία Τύπου. Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!

Τους μισούμε και τους αξίζει

• 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΑΝΔΡΑΝΙΣΤAΚΗΣ

Το μίσος βλάπτει σοβαρά την υγεία. Εκκρίνει τοξίνες που επηρεάζουν αρνητικά όλα τα συστήματα του ανθρωπίνου σώματος. Σε βάθος χρόνου δε, μπορεί να προκαλέσει βλάβες ανήκεστες. Εξόχως βλαπτικό είναι το αδικαιολόγητο μίσος, να μισείς δηλαδή κάποιον χωρίς να το αξίζει. Εκείνος σου προσφέρει αγάπη απεριόριστη, μικρές καρδούλες περιτριγυρίζουν την κεφαλή του, σαν στεφάνι αγίου, κι εσύ απαντάς με λόγια βαριά και χειρονομίες άσεμνες. «Ν' αγαπάς και να μην αγαπιέσαι, τι καημός, τι καημός» που λέει και το παλαιό άσμα.
Ουδείς προφήτης εν τη εαυτού πατρίδι. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Gallup, τον παγκοσμίου φήμης οργανισμό μετρήσεων με έδρα την Ουάσιγκτον, η Ελλάδα έχει την τρίτη πιο μισητή κυβέρνηση του πλανήτη. Το 86% των πολιτών έχει αρνητική γνώμη για την κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου και μόνο το 14% έχει γνώμη θετική. Χάλκινο μετάλλιο πίσω από την Βοσνία και την Βουλγαρία, όπου οι αρνητικές γνώμες φτάνουν στο 91% και στο 88%, αντιστοίχως. Τους άλλους τους τρώμε λάχανο, την Τσεχία, τη Μολδαβία, το Πακιστάν, το Περού, την Τζαμάικα και δεν συμμαζεύεται. Εμείς βέβαια δεν τα πιστεύουμε τα αμερικανάκια, εμείς πιστεύουμε τις δικές μας εταιρείες, που λένε ότι το 40% του ελληνικού λαού συμπαθεί τον Σαμαρά. Καλά σαράντα...

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΖΑΛΟΓΓΟ

Τίποτε δεν αλλάζει. Εκτός από την ώρα. Που κι αυτή, μια μπρος – μια πίσω, τελικά ίδια μένει. Ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή να αποζημιωθούν οι πληγέντες για την ανυπαρξία Κράτους. Εντολή για το αυτονόητο. Που κι αυτό κάθεται στον πάγκο ανέμελο επειδή ξέρει ότι δε θα παίξει ποτέ στο γήπεδο, καθώς οι εντολές, εντολές μένουν. Χρόνια τώρα.
«Δεν θα απολογηθώ εγώ για το ΠΑΣΟΚ», είπε ο υπουργός Εσωτερικών στους πολίτες που βγήκαν στους δρόμους με βρεγμένο βρακί. Και οι πολίτες εκείνοι έπαθαν αυτό που παθαίνουμε όλοι μπρος στο απύθμενο θράσος της βλακείας. Κόλλησαν! Μπλόκαραν! Κάτι ψέλλιζαν. Με τι δύναμη να φωνάξεις όταν στέκεται μπροστά σου το θλιβερό κουστούμι; Σε παραλύει η αμηχανία. Ποτέ δεν είσαι έτοιμος να αντιδράσεις σε αυτή τη ράτσα.
Αρνείται να απολογηθεί, λοιπόν, ο Ντινόπουλος για το ΠΑΣΟΚ με το οποίο συγκυβερνά, όμως το έτερον της ασυναρτησίας ο Άδωνις Γεωργιάδης απαιτούσε από τη Δούρου να απολογηθεί για τον Σγουρό. Για όσα δεν έκανε επί χρόνια. Κι έδωσε ο κ. Γεωργιάδης για πολλοστή φορά, δείγμα της ερασιτεχνικής πολιτικής του σκέψης σώζοντας τη Δούρου.
Διότι τη νέα… ριζοσπάστρια Περιφερειάρχη μόνο μια βροχή την έσωζε από τις πολιτικές επιπτώσεις της έγκρισης του προϋπολογισμού, με τον οποίο συνεχίζει να χαρίζει εκατομμύρια σε τσέπες προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων. Κι ενώ η Δούρου είχε στριμωχτεί και κανείς δε δεχόταν τις πραγματικά αστείες εξηγήσεις της για την εξυπηρέτηση σε διαπλεκόμενους, βγήκε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ και άλλαξε την ατζέντα χρεώνοντάς της ευθύνες για τις πλημμύρες, που όλοι γνωρίζουν πως δεν έχει.
Πολιτικοί ευκαιρίας. Της στιγμής. Γκαφατζήδες ολκής. Πρωταγωνιστές στην ηγεμονία του Τώρα. Τυχάρπαστοι. Αρπακολλατζήδες. Μας έχουν χεσμένους. Ξεχασμένους. Δεν ασχολούνται μαζί μας. Μεταξύ τους. Τα πάντα. Επί προσωπικού οι μάχες. Καβγάδες της γειτονιάς. Το «πολιτικό επίπεδο» αυτοεξορίστηκε ταπεινωμένο. Τους άφησε να μαλλιοτραβιούνται σαν πουτάνες για έναν πελάτη. Άντε καλά, για δέκα πελάτες. Τόσοι είναι οι επιχειρηματίες και οι τραπεζίτες που κάνουν περασιά από τις πιάτσες των πολιτικών.

ΟΥΤΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ

Τα χνώτα τους βρωμάνε ψέμα. Παραμένει κάθε νόμος του Μνημονίου, συνεχίζει να υφίσταται κάθε εφαρμοστικό του άρθρο, ζει και βασιλεύει κάθε ρύθμισή του, αλλά κατά τα λοιπά «βγαίνουμε από το Μνημόνιο». Λες και το Μνημόνιο ήταν ένα ρούχο που πετάμε από πάνω μας. Λες και το Μνημόνιο δεν είναι το νέο δέρμα που μας φόρεσαν και το κρατάνε δεμένο πάνω μας με νύχια και με δόντια.
Λες και είναι ικανοί να ζήσουν χωρίς Μνημόνιο και μαστιγώσεις. Τους έδωσαν ένα βιβλίο που είχε γραμμένη με κάθε λεπτομέρεια την καθημερινή ποινή μας κι αυτό ακόμη βαρέθηκαν να το διαβάσουν. Τεμπελχανάδες κι άχρηστοι.
Τώρα αυτοσχεδιάζουν προσπαθώντας να κρύψουν τις αποτυχίες τους και να μας φορτώσουν άλλες. Δε θα μάθουμε ποτέ αν μέσα σε όλο αυτό το ποινολόγιο του Μνημονίου υπήρχε έστω και κάτι σωστό, καθώς κι αυτό λάθος θα το έκαναν. Αποτυχημένοι σε όλα. Ανίκανοι. Για πέταμα.
Τσουβάλια άδεια, πεταμένα σε μια άκρη της Ευρώπης. Σαν πόντικες προσπάθησαν να βγουν στις αγορές, τρόμαξαν από τα πόδια που πήγαν να τους πατήσουν, έτρεξαν πίσω στη φωλιά σκούζοντας κι άρχισαν να τσιρίζουν ότι φταίνε όλοι οι άλλοι. Πλην αυτών. Των βρωμερών που βλέπουν σαν ανάκλιντρα τα ποντικοκούραδά τους.
Τόσο κοντοί που δε μπορούν να δουν από ψηλά τι χώρα έφτιαξαν επί πέντε, δεκαπέντε, εικοσιπέντε, τριανταπέντε χρόνια. Τόσο ελάχιστοι που δε χωράει μέσα τους καμιά αξιοπρέπεια. Κι έτσι τώρα μπορούν να καταριούνται το παρελθόν που οι ίδιοι έχτισαν. Να κατηγορούν ανωνύμως τα ονόματά τους.
Ένα Μνημόνιο λιγότερο, ένα Μνημόνιο περισσότερο, σιγά το κακό. Μέσα στο άδειο τους κεφάλι. Τελευταία ανταλλάγματα δίνουν και κανείς δεν τα δέχεται. Η εντολή έλεγε να καταστρέψουν τα σπαρτά για να φυτέψουν άλλα τ’ αφεντικά τους. Κι αυτοί από το μέγα πάθος της δουλοπρέπειας έκαψαν γη κι εργάτες. Να δείξουν πόσο πιστά σκυλιά είναι. Μα ποιος να τη θέλει τώρα αυτή την καταστροφή με τους απελπισμένους;

”Κι αν λίγο ξαποστάσαμε να γιάνουν οι πληγές μας, ήρθε ο καιρός να δείξουμε ποιές είναι οι αντοχές μας”

Posted on 21/10/2014 by soshalkidiki

21 Οκτωβρίου 2012. Μαζευτήκαμε απ΄το πρωί μια παρέα, δυό – δυόμιση χιλιάδες άνθρωποι. Με χαμόγελα που θα ανεβαίναμε στις Σκουριές, με μια αγωνία στη ματιά γιατί οι Σκουριές μας ήταν (και είναι ακόμη) στα χέρια των χρυσοθήρων.
Φτάσαμε στο Χοντρό Δέντρο κι αφήσαμε τα αυτοκίνητά μας εκεί, ο θόρυβος και η μορφή τους δεν ταιριάζουν με το δάσος. Αρχίσαμε να περπατάμε τα οχτώ χιλιόμετρα που μας χώριζαν απ΄τις Σκουριές. Δεν μιλούσαμε, δεν τραγουδούσαμε, δεν ακούγονταν συνθήματα. Η οργή κι ο πόνος μας καταλάγιασαν απ΄την μυρωδιά των δέντρων και τους ήχους του δάσους. Γίναμε ένα με το δάσος, ακόμη κι αν ήμασταν χιλιάδες απ΄το ίδιο αυτό είδος – το ανθρώπινο είδος – που ήρθε για να το καταστρέψει.
Μας πήρε ώρες το περπάτημα μέχρι εκεί. Μέχρι εκεί που τους χρυσοθήρες φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί …
Η 21η Οκτωβρίου 2012 θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη και στα κορμιά μας. Ήταν η μέρα που όποιος συμμετείχε στην πορεία στον Κάκαβο βίωσε στο πετσί του, τι θα πει προβοκάτσια, τι θα πει κρατική καταστολή, τι θα πει νόμιμη βία, τι θα πει καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τι θα πει εξευτελισμός .
Μια μέρα που, για το κίνημα μας, σηματοδότησε την αρχή και το τέλος σε πολλές εξελίξεις. Εκείνη τη μέρα το κράτος του ”Δένδια-Σαμαρά” στοχοποίησε και ποινικοποίησε τον αγώνα μας. Χιλιάδες άνθρωποι στο δάσος των Σκουριών για μια πορεία. Χιλιάδες μπάτσοι στο βουνό για την καταστολή αυτής της πορείας και την φύλαξη του χώρου. Του χώρου που καταπάτησαν. Της γης μας και των δέντρων που μας έχουν θρέψει για τόσα χρόνια.

ΖΗΤΑΝΕ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

 

 

Τελείωσαν. Το ξέρουν. Σπαρταράνε. Εκλιπαρούν για «εθνική συνεννόηση». Δηλαδή να τους δοθεί μια παράταση στην Εξουσία. Εθισμένοι, που δεν τους αξίζει οίκτος. Με το ναρκωτικό της αλαζονείας. Ξιπασμένα τίποτα.
Αρνούνται να πιστέψουν ότι δε θα επιστρέψουν σε εκείνο που ήταν πριν, αλλά στα χειρότερα. Καίνε πριν φύγουν. Στήνουν παγίδες. Σκάβουν ακόμη πιο βαθιά τους λάκκους που ετοίμαζαν για εμάς. Ελπίζοντας ότι ακόμη κι όταν φύγουν, εμείς θα συνεχίσουμε να πέφτουμε μέσα.
Χρόνια ολόκληρα χαμένα για εμάς. Κερδισμένα γι’ αυτούς. Ζητάνε εκδίκηση τα χρόνια. Κάθε χαμένη μέρα ζητάει την εκδίκησή της. Τιμωρούσαν εμάς. Τις ώρες μας. Τις μέρες μας. Τις άγρυπνες νύχτες για το φόβο που ξημέρωνε.
Τώρα ψοφάνε. Εγκαταλειμμένοι από τ’ αφεντικά τους. Υποκρίνονται ότι γελάνε. Ότι διασκεδάζουν. Διαφημίζουν μία ανύπαρκτη άνεση. Μόνο και μόνο για να μη ζητήσουν συγγνώμη. Που ούτως ή άλλως δε θα γίνει δεκτή.
Μας βάφτισαν ενόχους για όσα εγκλήματα έκαναν εκείνοι. Μας τιμωρούσαν. Το απολάμβαναν. Το διασκέδαζαν. Ναι, αργήσαμε αλλά μάθαμε ποιοι είναι οι ληστοσυμμορίτες της Ιστορίας. Μάθαμε ποιοι ηδονίζονται να σφάζουν ανθρώπους. Ποιοι σκοτώνουν αθώους.
Παρατηρώ τον πανικό τους. Τα έχουν χαμένα. Λόγια ασυνάρτητα. Μέχρι το τέλος φωνάζουν «εσύ φταις». Παραληρούν. Δεν πίστευαν ότι το τέλος τους θα έρθει έτσι. Δεν πίστευαν καν ότι θα έρθει το τέλος.

ΚΟΙΝΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ

Εξεμάνη το γαλάζιο σύμπαν όταν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης, είπε πως «σήμερα αρκεί ένας ισχυρός επιχειρηματίας, ένας εφοπλιστής, ένας εκδότης μεγάλος ή μεσαίος ή ένας φίλος του πρωθυπουργού να τηλεφωνήσει στο Μαξίμου και να ακυρώσει ένα νόμο ή ένα πρόστιμο».
Η Εντιμότητα έβγαλε φωνή μέσα από τα χείλη του υπουργού Επικρατείας, Δημήτρη Σταμάτη και είπε: «Ο κ. Δραγασάκης διατύπωσε ή μια βαριά κατηγορία ή μια βαριά συκοφαντία» και στη συνέχεια ζήτησε από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να πει συγκεκριμένα ονόματα.
Εδώ γεννάται ένα θέμα. Ο κ. Σταμάτης ζητά «ονόματα» για να αθωώσει τον κ. Δραγασάκη από την κατηγορία της συκοφαντίας ή για να ενεργήσει τα δέοντα και να ζητήσει άμεση παρέμβαση όλων των εισαγγελέων της χώρας ταυτόχρονα;
Αν συμβαίνει μόνο το πρώτο και ο κ. Σταμάτης ενδιαφέρεται αποκλειστικά για το ήθος του κ. Δραγασάκη, τότε ομολογεί ότι ακόμη κι αν δοθούν «ονόματα» δεν θα υπάρξει κάποια συνέχεια. Αν, όμως, ισχύει το δεύτερο κι άλλωστε αυτό είναι το ουσιαστικό που ενδιαφέρει την κοινωνία, τότε μπορεί να ζητήσει αυτά τα «ονόματα» από τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, που «αποτελεί κεφάλαιο για τον τόπο».
Ο Κώστας Καραμανλής, ως γνωστόν, είχε πει ότι «μας κυβερνούν πέντε νταβατζήδες» και μάλιστα είχε υποσχεθεί πόλεμο εναντίον τους. Επειδή είναι σχεδόν βέβαιο ότι Δραγασάκης και Καραμανλής αφήνουν υπονοούμενα για τα ίδια «ονόματα», είναι λογικό ότι ο κ. Σταμάτης θα πρέπει να ρωτήσει και τον κ. Καραμανλή. Εκτός κι αν στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται να μάθει τα «ονόματα», αλλά να δηλώσει τη δειλία και την εξάρτηση ΟΛΟΥ του πολιτικού συστήματος από τα συγκεκριμένα «ονόματα». Σε αυτή την περίπτωση ομολογώ πως τα κατάφερε.

ΒΟΥΛΩΣΤΕ ΤΟ ΠΙΑ!

Δε χρειάζονται πολλά λόγια. Αυτογελοιοποιούνται με κάθε τους ανάσα. Είπε σήμερα ο –στέρεψαν και οι χαρακτηρισμοί – Αργύρης Ντινόπουλος μιλώντας στο ΣΚΑΪ: «Εμείς μιλάμε με μετρήσιμα μεγέθη όχι με αόριστες υποσχέσεις όπως ο Τσίπρας… λέει κάτι συγκεκριμένο ο Τσίπρας; 1,2,3,4;».
Από την άλλη, αποκαλύπτει σήμερα το «Έθνος» τα «μετρήσιμα μεγέθη» και τις «συγκεκριμένες υποσχέσεις» της κυβέρνηση των Ντινόπουλων. Αυτές είναι: «Με φοροελαφρύνσεις κατατίθεται στη Βουλή τη Δευτέρα το προσχέδιο του νέου προϋπολογισμού. Το προσχέδιο περιλαμβάνει οχτώ φοροελαφρύνσεις που θα υλοποιηθούν σταδιακά μέσα στο 2015.
Οι νέες ρυθμίσεις προβλέπουν “κούρεμα” σε φόρους εισοδήματος και πρόστιμα στην εφορία, διευκολύνσεις για την εξόφληση οφειλών στο δημόσιο, κατάργηση πλασματικών φόρων στις αγοραπωλησίες ακινήτων, καθώς και στην κατοχή αυτοκινήτων και περιουσιακών στοιχείων, απαλλαγές από «χαράτσια» ανενεργών επιτηδευματιών και κίνητρα για διαγραφές οφειλών απότραπεζικά δάνεια. Στο προσχέδιο δεν θα υπάρχει χρονοδιάγραμμα για το πότε ακριβώς θα τεθούν σε εφαρμογή τα νέα μέτρα, ενώ παράλληλα γίνεται λόγος για τη στάση της τρόικας απέναντι στις προθέσεις της κυβέρνησης, καθώς φαίνεται πως οι τροϊκανοί δεν είναι απόλυτα πεπεισμένοι για το κόστος εφαρμογής των φοροελαφρύνσεων.

ΤΟ ΠΙΑΣΑΜΕ ΤΟ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΟ

Το Δημόσιο δεν λειτουργούσε σωστά. Η κυβέρνηση αντί να το βελτιώσει, προτιμά να το διαλύσει, να το εξαϋλώσει, να το πουλήσει σε μικρά κομματάκια.
Η ΕΡΤ δε λειτουργούσε σωστά. Η κυβέρνηση αντί να βελτιώσει τη λειτουργία της την έκλεισε μέσα σε μία νύχτα προχωρώντας στην ίδρυση ενός κομματικού εκτρώματος που ούτε στον καθρέφτη δεν αντέχει να κοιταχτεί.
Η Δημόσια Υγεία δε λειτουργούσε σωστά. Αντί να την κάνουν καλύτερη, τη διέλυσαν και την παραχώρησαν σε μία Ανώνυμη Επιχείρηση.
Η Δημόσια Παιδεία δεν λειτουργούσε σωστά. Αντί να τη βελτιώσουν προτίμησαν να τη διαλύσουν δημιουργώντας τάξεις με απροσδιόριστο αριθμό μαθητών και αφήνοντας τα σχολεία με κενά χιλιάδων καθηγητών.
Οι ΟΤΑ δε λειτουργούσαν σωστά. Αντί να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη λειτουργία τους, επέλεξαν να τους αποδομήσουν και ύστερα να τους χαρίσουν στον Φούχτελ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ …
Οι τράπεζες δεν υπολόγισαν τα ρίσκα δανεισμού, δεν αντελήφθησαν την οικονομική κρίση όταν έπρεπε, δάνειζαν με ανεξέλεγκτα επιτόκια μετατρέποντας το φτηνό χρήμα που έπαιρναν σε πανάκριβο δανεισμό που έδιναν. Εν ολίγοις, οι τράπεζες δε λειτούργησαν καθόλου σωστά. Αντί να κλείσουν, όπως οφείλει να κλείνει κάθε επιχείρηση που τα κάνει όλα λάθος, έσπευσε η κυβέρνηση να τις χρηματοδοτήσει και να τις κάνει ψευδώς κερδοφόρες ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν λανθασμένα και εις βάρος των πολιτών.
Οι παραχωρησιούχοι των εθνικών οδών δεν υπολόγισαν ότι η οικονομική κρίση και η αύξηση της τιμής της βενζίνης θα μείωνε την κίνηση στους δρόμους και συνεπώς τα κέρδη τους. Εν ολίγοις, οι παραχωρησιούχοι δε λειτούργησαν σωστά. Αντί να κλείσουν, έσπευσε η κυβέρνηση να τους χαρίσει δάνεια, να τους χαρίσει πρόστιμα, να δεχτεί όλες τις αυξήσεις στις τιμές και στον αριθμό διοδίων ώστε να συνεχίσουν οι παραχωρησιούχοι να λειτουργούν με λανθασμένο τρόπο εις βάρος των πολιτών.

Ενας λυτρωτικός θάνατος

 03/09/2014 

Ο Στάθης στον eniko

Το ΠΑΣΟΚ δείχνει να εκμετρά τον πολιτικό του βίο μέσα σε ένα κρεσέντο πολιτικής, ηθικής και πολιτισμικής γλίτσας, ανάλογης με τη γλίτσα που συνόδευσε και σημάδεψε την κυβερνητική του διαδρομή καθ’ όλην τη Μεταπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ είναι πολιτικώς νεκρό και ουδείς φωνάζει «ζήτω το ΠΑΣΟΚ», υποσημειώνοντας έτσι μιαν κάποια διαδοχή. Ο «βασιλεύς είναι νεκρός» κι άλλος βασιλεύς για να τον διαδεχθεί δεν υφίσταται. Οποιο μόρφωμα κι αν διαδεχθεί το σκήνωμα του ΠΑΣΟΚ, όπως και αν λέγεται, σ’ όποιον και να ανήκει (ναι, να ανήκει) δεν θα έχει με το ΠΑΣΟΚ άλλη σχέση πάρεξ εκείνης της ψευδωνυμίας. Αλλωστε και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ τίποτε περισσότερο από ένα ψευδώνυμο κόμμα υπήρξε εις όσα αφορούσαν όχι μόνον τον σοσιαλισμό, αλλά και τα στοιχειώδη της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ως φαίνεται έστι Δίκης οφθαλμός και τώρα το ΠΑΣΟΚ θερίζει ό,τι έσπειρε. Και θνήσκει σπαρασσόμενο απ’ τη Νέμεσίν του - μέσα σ’ έναν ορυμαγδό ευτέλειας, παραλογισμού, καταισχύνης και αμοραλισμού. Ακριβώς ανάλογων όσων το κόμμα αυτό επέδειξε όσο ήταν εν τη βασιλεία του. Ολα εδώ πληρώνονται, όπως θα έλεγε ένας τραγωδός ή ένας βοσκός. Η ομάδα Γιωργάκη, η ομάδα Βενιζέλου και οι μεταξύ τους ιταμοί διαπληκτισμοί δεν φανερώνουν παρά την «πολιτική σχιζοφρένεια» ενός κόμματος που μπορούσε επί μακρόν και κατά το δοκούν να βαφτίζει «αριστερό» ψάρι το «δεξιό» κρέας και να τρώει την Ελλάδα ωμή.