Το ανολοκλήρωτο Πολυτεχνείο

Οσοι χρησιμοποιούν την ιδέα των γενεών, - σ.σ της "γενιάς του Πολυτεχνείου"- δεν το κάνουν αθώα, για λόγους ευκολίας στην ιστορική αναφορά. Με τον όρο γενιά θέλουν να τα περιλάβουν όλα, και τον Τζιαντζή και τον Λαλιώτη, και τον Κάππο και τη Δαμανάκη, και το Γαϊτανίδη και τον Ανδρουλάκη. Και μέσα στο χυλό οι πρώτοι να εξομοιωθούν με τους δεύτερους. Με αυτόν τον τρόπο εκδικούνται τα γεγονότα, διαβρώνουν τη μνήμη και υπονομεύουν το παρόν....

Στην πραγματικότητα όμως, εκείνοι που προβλήθηκαν, που πήραν τις θέσεις και τα ποσά που τους αντιστοιχούν, δεν αναδείχτηκαν άδικα εκεί. Είναι εκείνοι οι οποίοι εξέφρασαν το Πολυτεχνείο που ηττήθηκε. Την εξέγερση που έμεινε στη μέση. Γιατί όπως πάντα και το Πολυτεχνείο ήταν δυο βασικά ρεύματα. Το ρεύμα που ήθελε να πάει ως το τέλος, ως μια συνολική ανατροπή, κι εκείνο που ήθελε να μείνει στους εξωραϊσμούς του πολιτικού οικοδομήματος.

Νίκησε το δεύτερο. Αν και στην ουσία, όπως συμβαίνει πάντα, η αντίσταση στη χούντα, το Πολυτεχνείο και τα όνειρα μιας επαναστατημένης γενιάς, δεν χώρεσαν στα μικρομεσαία σχέδια της μεταπολίτευσης. Διεκδίκησαν και διεκδικούν να επιστρέψουν ακέραια. Και όπως συμβαίνει πάντα, εκεί και τότε, όπως εδώ και τώρα, όπως και αύριο, θα παλεύουν οι δυο γραμμές, εκείνη που ζητάει να εντάξει τις προσδοκίες της στην καθημερινότητα (όπως την συναποτελούν οι κοινωνικοί συμβιβασμοί, οι οικονομικές επιδιώξεις και οι πολιτικοί σχεδιασμοί) και εκείνη που επανεπενδύει συνεχώς τους κόπους της, προσβλέποντας στην επόμενη φορά (και πάντα, αδιάκοπα, σε μια επόμενη).

Πανεπιστήμια κρότου-λάμψης

Πηγή: Μαριάννα Τζιαντζή - "Πριν"

Πρύτανης των τανκς, πρύτανης των ΜΑΤ, πρύτανης των μνημονίων, πρύτανης του ξεπουλήματος (βλ. ΤΑΙΠΕΔ), πρύτανης του μαύρου (στην ΕΡΤ), πρύτανης της ιδιωτικής αστυνομίας, πρύτανης της διαθεσιμότητας, πρύτανης του αίματος. Λίγοι απ’ αυτούς τους τίτλους δεν περιέχονται στο άτυπο βιογραφικό του κ. Φορτσάκη, πρύτανη του ΕΚΠΑ, που κατάφερε να αναστήσει το φοιτητικό κίνημα αν όχι από τις στάχτες του, τουλάχιστον από το μούδιασμα των τελευταίων χρόνων.

Κρίμα που ο κ. πρύτανης δεν είχε γεννηθεί δυο-τρεις δεκαετίες νωρίτερα καθώς έτσι θα είχε την ευκαιρία να μεγαλουργήσει επί χούντας. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά μια που σήμερα το όνομά του έχει συνδεθεί με τις πιο μαύρες πτυχές της μνημονιακής νύχτας και ο δημόσιος βίος του έχει ανεξίτηλα στιγματιστεί από τις βίαιες επιθέσεις της αστυνομίας σε βάρος όχι κάποιων «μπουκαλάκηδων», αλλά άοπλων νέων. Φυσικά, ο κ. Φορτσάκης δεν διοικεί τα ΜΑΤ, δεν έδωσε αυτός εντολές για «καθαρή περίμετρο», για την επίθεση με κλοτσιές, φυσουνιές και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης σε φοιτητές και φοιτήτριες όμως, έστω συμβολικά, ταυτίστηκε με την καταστολή.

Ζαν Κλωντ Σαμαράς

• 

Του Κώστα Βαξεβάνη
Η διαφορά μεταξύ φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής είναι λεπτή. Φοροδιαφυγή είναι για παράδειγμα το να μην κόβει απόδειξη ένας ταβερνιάρης και έτσι να κλέβει το κράτος από τα έσοδα που πρέπει να αποδώσει. Η φοροδιαφυγή στις μέρες μας τιμωρείται με αυστηρές ποινές, και αν κρίνεται από το Mega ή το protagon και την Athens Voice, οι δράστες υποδεικνύονται ως υπαίτιοι για όλα τα κακά. Η φοροαποφυγή είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα. Είναι το να βρίσκεις τρόπο να αποφεύγεις τους φόρους. Δηλαδή νομικά τερτίπια, οικονομικές συμφωνίες και διαδικασίες ώστε να μην καταβάλεις τους φόρους που θα έπρεπε να καταβάλεις. Εν αντιθέση με την φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή είναι νόμιμη και μπορεί να ονομαστεί “επενδυτική εφευρετικότητα”, “επιχειρηματική ευελιξία”, ακόμη και success story.
Είναι εμφανές πως η φοροδιαφυγή μπορεί να γίνει από τον καθένα με ρίσκο, αλλά η φοροαποφυγή γίνεται από ελάχιστους ισχυρούς και απαιτεί εργαλεία που ελάχιστοι γνωρίζουν, όπως offshore εταιρείες, συμφωνίες δανείων, εγγραφές σε λογιστικά βιβλία και άλλα ως ουκ έτσι αριθμός και ντροπή.
Οι αποκαλύψεις που γίνονται για το Λουξεμβούργο, αφορούν φοροαποφυγή. Δηλαδή οι ισχυροί του κόσμου, ανάμεσά τους και έλληνες, κατάφερναν με μια σειρά από κόλπα να μην πληρώνουν φόρο. Τη δυνατότητα αυτή τους την έδινε το Λουξεμβούργο και ο ίδιος ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ ως πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών του Μεγάλου Δουκάτου. Ο σημερινός Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είχε δημιουργήσει έναν φορολογικό παράδεισο στην καρδιά της Ευρώπης. Η υπόθεση αυτή αποδεικνύει κάποια πράγματα

Offshore πατριωτισμός

• 

✎από Κώστας Βαξεβάνης

Το πράγμα είναι τόσο απλό όσο το περιέγραψε ο Σάμιουελ Τζόνσον : «ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Αλλά απατεώνας της πολιτικής ο Γιώργος Καρατζαφέρης; Τόσες σημαίες,τόσα εμβατήρια,τόση αγάπη στα όπλα που θα υπερασπίσουν την πατρίδα για να αποδειχθεί πως οι εταιρείες οι οποίες πουλούσαν αυτά τα όπλα χορηγούσαν και τον πατριωτισμό του Γιώργου Καρατζαφέρη μέσω offshore;
Αν αποδειχθεί πως έτσι είναι,τότε απλώς η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Δηλαδή το ίδιο γελοίο μοτίβο φουσκωμένης εθνικής υπερηφάνειας,προέρχεται από το φουσκωμένο πορτοφόλι της μίζας. Αλλά αν αποδειχθεί αυτό δεν μιλάμε για τον Καρατζαφέρη μόνο.
Η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά στις μέχρι τώρα αποκαλύψεις είναι πως ένα κομμάτι του κοινοβουλευτικού μηχανισμού του ΛΑΟΣ,που αποτελείται από τον Άδωνη Γεωργιάδη,τον Μάκη Βορίδη και τον Θάνο Πλεύρη,συστηματικά κατέθετε Ερωτήσεις στο ελληνικό Κοινοβούλιο,πιέζοντας να υλοποιηθούν συγκεκριμένα εξοπλιστικά προγράμματα,στο όνομα της πατριωτικής ανησυχίας όπως ισχυριζόταν. Ανάμεσα στα εξοπλιστικά που περιγράφονταν ως αναγκαία,ήταν και αυτά που αντιπροσώπευαν οι χορηγοί των υπεράκτιων εταιρειών Καρατζαφέρη.
Χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη λοιπόν,τρεις βουλευτές του κόμματος έχουν την ίδια συμπεριφορά με τον Πρόεδρο ο οποίος αποδεικνύεται όπως υποστηρίζουν οι εισαγγελείς,εξοπλισμένος από τα εξοπλιστικά. Το φυσικό ερώτημα είναι αν οι βουλευτές αυτοί,ήταν στον ίδιο ρόλο με τον Πρόεδρό τους. Δηλαδή αν γνώριζαν τι γινόταν οπότε είναι συνένοχοι,ή αν δεν γνώριζαν οπότε είναι βλάκες.Σε κάθε περίπτωση ο Εισαγγελέας οφείλει να ερευνήσει ποιός είναι ακριβώς ο ρόλος τους αφού είναι τόσο ταυτισμένος όχι μόνο πολιτικά αλλά και εξοπλιστικά με του Καρατζαφέρη

Ο τραπεζοκόμος Βενιζέλος

• 

γράφει ο Φέλιξ
Για όσους δεν το γνωρίζετε,η Ελλάδα είναι μια χώρα που οι Τράπεζες στηρίζουν την Οικονομία,τους δανειολήπτες και την ανάπτυξη. Διότι αν δεν ξέρει ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Πρόεδρος του "ολίγον από ΠΑΣΟΚ" τι είναι οι Τράπεζες ποιός ξέρει;
"Όλα όμως μπορούν να γίνουν και θα γίνουν σύμφωνα με το ολοκληρωμένο σχέδιο εξόδου που θα καταστεί συμφωνία με τους εταίρους.Αρκεί να μην υποτιμούμε μόνοι μας το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει ισχυρό τραπεζικό σύστημα στην υπηρεσία της ανάπτυξης και της απασχόλησης, αλλά και ικανό να μεταχειριστεί με τον πιο φιλικό τρόπο τα νοικοκυριά που έχουν στεγαστικά δάνεια - τρόπο στην ουσία του καλύτερο από προσωρινές νομοθετικές παρεμβάσεις που λειτουργούν ως έσχατο δίχτυ ασφάλειας".
Συμπέρασμα πρώτο: Σε μια ολόκληρη παράγραφο ο Βενιζέλος δεν είπε τη λέξη "εγώ" ούτε αποκάλεσε τον εαυτό του Αντιπρόεδρο.
Συμπέρασμα δεύτερο: Πρέπει να τρέξετε αύριο στα γκισέ των Τραπεζών με γλυκίσματα και κεράσματα που καταφέραμε να έχουμε ένα τέτοιο τραπεζικό σύστημα.

Η Εldorado Gold και η φοροαποφυγή: Μήπως μόλις είδαμε την κορυφή του παγόβουνου;

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 09:34

antigoldgreece

0 Comments

Tης Μαρίας Καδόγλου στο «Δρόμο της Αριστεράς»

Σε διεθνή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την 1η Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, η ολλανδική ΜΚΟ SOMO παρουσίασε τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της έρευνάς της, με τίτλο Eldorado Gold: Ο ρόλος ολλανδικών εταιριών- ταχυδρομικών θυρίδων στη φοροαποφυγή και στις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, η Eldorado Gold διαθέτει μια φορολογική δομή μεταξύ Ελλάδας, Ολλανδίας και Μπαρμπέιντος η οποία της επιτρέπει να αποφεύγει «νόμιμα» να πληρώσει φόρους στην Ελλάδα. Η Ολλανδία, λόγω του φορολογικού της καθεστώτος, χρησιμοποιείται ως χώρα-δίαυλος, ώστε τα κέρδη της εταιρίας να μην εμφανίζονται στην Ελλάδα αλλά στο φορολογικό παράδεισο των Μπαρμπέιντος. Συμπερασματικά, η ολλανδική ΜΚΟ αναφέρει ότι το Ελληνικό Δημόσιο απώλεσε 1 εκατ. ευρώ τα τελευταία πέντε χρόνια (500.000 ευρώ μόνο το 2013) σε φόρους παρακράτησης και επιπλέον σχεδόν 2 εκατ. ευρώ τα έτη 2012-2013 σε φόρο εταιρικού εισοδήματος.

Τα νούμερα δεν κάνουν εντύπωση. Τα 3 εκατομμύρια ευρώ φαίνονται ψίχουλα, αν και θα είχε ενδιαφέρον να αναρωτηθεί κανείς σε πόσες πετσοκομμένες συντάξεις αντιστοιχούν. Θα είχε ενδιαφέρον, επίσης, να αναρωτηθεί κάποιος για την αποτελεσματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής που κυνηγάει τους μεροκαματιάρηδες ενώ αφήνει στο απυρόβλητο τις μεγάλες πολυεθνικές.

23/11/2014: Πορεία στις Σκουριές

Σάββατο, 08 Νοεμβρίου 2014 07:31

antigoldgreece

0 Comments

Αν όχι τώρα, πότε;

Τα νερά μας χάνονται κάθε λεπτό που η Eldorado καταστρέφει το βουνό. Το δάσος καταστρέφεται με κάθε δέντρο που κόβεται, κάθε δρόμο που ανοίγεται. Το ρέμα του Καρατζά θυμίζει σεληνιακό τοπίο. Στις Σκουριές το εργοστάσιο κατασκευάζεται και το open pit ανοίγεται. Τα φράγματα δε θ΄αργήσουν να κατασκευαστούν.

Αν όχι εμείς, ποιός;

Δεν αναθέτουμε αρμοδιότητες. Δεν αποποιούμαστε την ευθύνη μας. Εμείς θα σταματήσουμε την καταστροφή του τόπου. Εμείς που βλέπουμε καθημερινά να καταστρέφεται το βουνό στο οποίο οφείλουμε τη ζωή μας. Όλοι εμείς που εδώ και χρόνια αγωνιζόμαστε. Όλοι εμείς που στεκόμαστε αλληλέγγυοι σ’ έναν δίκαιο αγώνα, γιατί είναι και δικός μας αγώνας.

Luxemburg Leaks: Στέλεχος της εταιρείας που έστησε την κομπίνα των φοροαποφυγών η Ελληνίδα Γενική Γραμματέας Εσόδων!

Κυριακή, 09 Νοεμβρίου 2014 12:20

antigoldgreece

10 Comments

Ένα εξαιρετικό site έχει φτιάξει το ThePressProject για το κολοσσιαίο σκάνδαλο φοροαποφυγής με το όνομα «Luxemburg Leaks» (#luxleaks), με περιεχόμενο που βασίζεται στην έρευνα της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) αλλά προχωράει και πέραν αυτής. Αντιγράφουμε διάφορα από το site αυτό, με σημαντικότερο το άρθρο για τη Γενική Γραμματέα Εσόδων που έχει ειδικότητα στη φοροαποφυγή…

Πέραν του γενικότερου ενδιαφέροντος, τονίζουμε ότι τα σχήματα φοροαποφυγής που αποκάλυψαν οι διαρροές του Λουξεμβούργου είναι παρόμοια με αυτό που η SOMO αποκάλυψε ότι χρησιμοποιεί η Εldorado Gold για να στέλνει τα κέρδη στα Μπαρμπέιντος μέσω Ολλανδίας και να μην πληρώνει φόρους στην Ελλάδα.

VIDEO: Το LUXLEAKS σε 3 λεπτά

 

 

Το σκάνδαλο σε μια παράγραφο

…Μια τεράστια υπόθεση φοροαποφυγής, στην οποία ενέχονται εκτός από πολυεθνικές και ισχυρά πολιτικά συμφέροντα. Πρόκειται για ένα νόμιμο σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οι εταιρείες μπορούν να πετυχαίνουν ξεχωριστές συμφωνίες με κράτη προκειμένου να έχουν ειδική φορολόγηση. Το ICIJ σήμερα αποκάλυψε ότι οι αρχές του Λουξεμβούργου μέσω ελεγκτικών εταιριών έκαναν συμφωνίες με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο προκειμένου να μεταφέρεται στο Δουκάτο η φορολόγηση των κερδών των εταιριών, νόμιμα, απλά… και εντελώς ανήθικα, αφού ουσιαστικά οι μεγάλες εταιρείες με αυτό τον τρόπο δεν φορολογούνται στις χώρες που δραστηριοποιούνται.

Κατερίνα Σαββαΐδου: Ο λύκος που φυλάει τους λύκους

ΤΕΕ: Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΕ

«Φωτιές» ανάβει η οικονομικοτεχνική μελέτη που παρουσίασε σήμερα σε ειδική εκδήλωση το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας και αποτιμά την αξία του Ελληνικού στα 3 δισ. Ευρώ, ποσό τρεις φορές μεγαλύτερο από την προσφορά αγοράς που έχει κάνει δεκτή το ΤΑΙΠΕΔ.
Σύμφωνα με την έκθεση, τα 3 δισ. Ευρώ, είναι η συντηρητική εκτίμηση της αξίας της έκτασης, ενώ, είναι κατά 222% μεγαλύτερη από τα 915 εκατομμύρια ευρώ στα οποία έχει συμφωνήσει κατ΄αρχήν το ΤΑΙΠΕΔ. Αντιστοιχεί σε κόστος γης 92 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο δόμησης αξία που δεν υπάρχει, πουθενά στις γύρω περιοχές.
Ο πρόεδρος του ΤΕΕ, μάλιστα, Χρήστος Σπίρτζης, εκτοξεύει βολές κατά του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων χαρακτηρίζοντάς το ως «ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο, χωρίς τιμές εκκίνησης και με μία προσφορά.Υπάρχει μεγάλο ζήτημα για τη λειτουργία του».

Η αξία θα μπορούσε να είναι πενταπλάσια
Η εκτίμηση της επενδυτικής αξίας έγινε με βάση το σχέδιο αξιοποίησης της συνολικής έκτασης 6,203 τ.μ. του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, του τέως Ολυμπιακού Κέντρου Ιστιοπλοΐας και του Αθλητικού Κέντρου Νεότητας Αγίου Κόσμα, με βάση τη μελέτη της «Ελληνικό ΑΕ», η οποία ενσωματώθηκε πλήρως στο νόμο 4062/20012, βάση του οποίου έγινε η πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την μεταβίβαση του 100% των μετοχών της εταιρίας από τον ΤΑΙΠΕΔ.
«Η σημερινή εκτίμηση, πέρα των υπολοίπων, βασίζεται στο σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ, ώστε να μπορεί να γίνει σύγκριση της τιμής πώλησης και της πραγματικής αξίας του Ελληνικού με αυτό το απαράδεκτο μοντέλο, που υιοθετήθηκε. Αν υιοθετούνταν άλλο μοντέλο διαγωνιστικών διαδικασιών, η εκτίμηση θα ήταν μεγαλύτερη και ίσως πολλαπλάσια της σημερινής. Έχουμε ξαναπεί ότι το ΤΑΙΠΕΔ είναι ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο, χωρίς τιμές εκκίνησης και με μία προσφορά. Υπάρχει μεγάλο ζήτημα για τη λειτουργία του ΤΑΙΠΕΔ», τόνισε ο Χρ. Σπίρτζης ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα ότι σε αυτή τη φάση από πλευράς ΤΕΕ, δεν κρίνεται ούτε το θέμα της αξιοποίησης ή μη του Ελληνικού ούτε το περιεχόμενο της μελέτης της «Ελληνικό ΑΕ», η οποία λήφθηκε υπόψη μόνο και μόνο επειδή είναι τεχνικοποιημένη, και μπορεί να αποτελέσει βάση για απολύτως συγκεκριμένη και αξιόπιστη εκτίμηση. Ο πρόεδρος του ΤΕΕ θέλοντας να προλάβει όσους μιλήσουν για καθυστερημένη παρέμβαση θύμισε ότι το ΤΕΕ προσπάθησε να οδηγήσει την κυβέρνηση, τους δημόσιους φορείς και το ΤΑΙΠΕΔ σε διάλογο με την κοινωνία, σε διαφανείς διαδικασίες για αξιοποίηση και όχι εκποίηση του Ελληνικού.

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΩΣΙΒΙΟΥ

Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Τι γίνεται όμως αν είναι καραφλός επειδή έχει μοιράσει τις τρίχες του σε success story, σε σπουδαία ευρήματα της Αμφίπολης και σε «ΕΓΩ σκίζω τα μνημόνια κάθε μέρα»; Σε αυτή την περίπτωση δεν έχει από πού να πιαστεί. Πνίγονται. Επιτέλους! Οι μπουρμπουλήθρες των stress tests βγαίνουν με αγωνία στην επιφάνεια. Η μετοχή της Εθνικής στα 2 ευρώ. Φτηνότερη από μια εξάδα εμφιαλωμένων νερών. Ρέστα από τσιγάρα η πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία του Χρηματιστηρίου.
Αυτά, σήμερα. Και είναι πολλά τα ανάλογα σημερινά. Γι’ αυτό και κανείς δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με τα παλιά. Όπως όταν μας έλεγαν ότι η Ελλάδα δεν είχε κανένα περιθώριο να διαπραγματευτεί το Μνημόνιο έχοντας ως όπλο της την έξοδό της από την ευρωζώνη. Τότε που μας έλεγαν ότι ήμασταν ένα τίποτα κι ότι οι Ευρωπαίοι μας κάνουν χάρη που μας πνίγουν στα χρέη.
Ο απερχόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο παραχώρησε την τελευταία του συνέντευξη στον Πολ Τέιλορ του πρακτορείου ειδήσεων Reuters και μεταξύ άλλων ανέφερε μία ιδιωτική σύσκεψη που είχε συγκαλέσει με κορυφαίους οικονομολόγους από ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες τον Ιούλιο του 2012.
«Τους έκανα δύο ερωτήσεις. “Πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα είναι ακόμη στην ευρωζώνη στα τέλη του έτους;”. Όλοι, εκτός από έναν, είπαν ότι δεν θα είναι. Το κεντρικό σενάριο προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας. Κατόπιν ρώτησα: “Πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε το ευρώ με τη σημερινή του μορφή;” Οι απαντήσεις ήταν πενήντα-πενήντα».
Ο Μπαρόζο δήλωσε ότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του μήνα εκείνου στην προσπάθειά του να πείσει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά να προωθήσει ευρείες μεταρρυθμίσεις και τη Γερμανίδα καγκελάριο την ισχυρότερη αρχηγό κράτους στην ΕΕ, να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Η σύγκρουση με το συγκριτικά καλύτερο

Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2014

H κριτική που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ -καλόπιστη και με ειλικρινή ανησυχία από φίλους, κακόπιστη και παραπειστική από εχθρούς- για την στροφή του προς το πιο μετριοπαθές, γίνεται μέχρι τώρα με βάση όσα ο ΣΥΡΙΖΑ λέει από μόνος του. Ας μη λησμονούμε δηλαδή αυτόν τον βασικό παράγοντα: ότι αν ακούγεται πιο προσγειωμένος σε σχέση με παλιότερα, ακούγεται μέχρι τώρα με δική του επιλογή κι ενώ μιλά αποκλειστικά εξ ονόματός του. Ένα φαινομενικά προβοκατόρικο λοιπόν, αλλά νομίζω, βάσιμο, ερώτημα, είναι αν το -κάθε άλλο παρά απίθανο με τα σημερινά δεδομένα- ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης πρωτιάς του, θα αποτελεί στην πραγματικότητα για τον ίδιο πρόβλημα που θα του δένει τα χέρια ή, αντίθετα, ένα ανακουφιστικό άλλοθι που σε μεγάλο βαθμό θα του τα λύνει, προκειμένου να μπορεί να κάνει αναδιπλώσεις χωρίς να είναι ο ίδιος ο αποκλειστικά υπόλογος: δεν φταίμε εμείς, δεν μας έδωσε αυτοδυναμία ο λαός, δεν μπορούμε να κάνουμε όλα όσα θα θέλαμε και με τον τρόπο που θα θέλαμε, για να μπορέσουμε να κάνουμε όμως τα περισσότερα από αυτά είναι αναγκαίο να συμβιβαστούμε με τον κυβερνητικό μας εταίρο (είτε Ποτάμι λέγεται αυτός είτε όπως λέγεται). Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε είναι αναγκαίο να υποχωρήσουμε.

Ας σκεφτούμε λοιπόν το σενάριο στο τέλος του δρόμου να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ να δίνει μεν τον τόνο, αλλά με τον τόνο να είναι υπονομευμένος και πάντως χαλιναγωγημένος. Τι είδος τέλος του δρόμου θα είναι αυτό; Πόσο αναντίστοιχο θα είναι με όλη την προηγούμενη διαδρομή του; Και κυρίως πόσο ασύμβατο με όλη την ριζικότητα της σύγκρουσης που βιώσαμε σε κάθε επίπεδο τα τελευταία χρόνια, πόσο αναντίστοιχο με την τομή που μας χώρισε στα δυο; Ή ίσως πάλι θα είναι αναντίστοιχο μόνο με το πνεύμα της διετίας μέσα του 2010 - μέσα του 2012. Ίσως από τον Ιούνιο του 12 και ύστερα τα γεγονότα έπαψαν να συνδιαμορφώνονται από τους δρόμους (αν και εν προκειμένω οι δυο βασικές τομές της περιόδου, το κλείσιμο της ΕΡΤ και όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του Φύσσα, μπορούν να διαβαστούν και έτσι και αλλιώς στο πόσο καθοριστική υπήρξε η λαϊκή αντίδραση). Πού πήγε όλη αυτή ο οργή; Εκτονώθηκε; Θα ξανάρθει; Η ομαλότητα νίκησε πάνω στα κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας, που επέλεξε τελικά ομαλότητα με κάθε τίμημα; Είναι η ίδια ομαλότητα που καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ ολοένα και λιγότερο τρομακτικό προς τον μέσο χρήστη και που απαιτεί από αυτόν προκειμένου να του δώσει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση, να γίνει ακόμη περισσότερο «υπεύθυνος»;

Με χρέωση Σαμαρά

• 

Τους μεγάλους ηγέτες τους αναγνωρίζεις από τη διορατικότητά τους. Τους μικρούς, από την ευελιξία με την οποία αλλάζουν θέσεις. Ας πάμε λοιπόν στον ηγέτη Αντώνη Σαμαρά. Στις 27 Οκτωβρίου του 2011, σε μια ομιλία του αμέσως μετά την απόφαση για το κούρεμα του χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση (ήταν τότε που οι βουλευτές δεν μπορούσαν να βγουν ούτε στις παρελάσεις), δήλωσε για τις εξελίξεις και τη συμφωνία των Βρυξελλών:
«Τελικά, με το κούρεμα που αποφασίστηκε, το χρέος της χώρας μας το 2020 θα είναι όσο ήταν και το 2009, πριν μπούμε στο Μνημόνιο, δηλαδή 120% του ΑΕΠ! Αυτή η κυβέρνηση, όχι μόνο μας έφερε δύο χρόνια φορο-επιδρομών και λιτότητας, αλλά χωρίς ίχνος ντροπής τολμά και πανηγυρίζει πως, σε εννιά χρόνια από σήμερα, το 2020, θα μας έχει φτάσει και πάλι στο 2009 και μάλιστα υπό πολύ χειρότερες συνθήκες! Κι ενώ θα έχει εκποιηθεί μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας».
Μέχρι τότε, Μέρκελ και Σαρκοζί δεν ήθελαν κανένα κούρεμα γιατί ήταν φορτωμένοι με ελληνικά ομόλογα. Έτσι, φρόντισαν να τα ξεφορτωθούν για να περάσουν στη συνέχεια στο κούρεμα με κουπ Βενιζέλου. Αλλά το θέμα δεν είναι τι έκανε η Μέρκελ, αλλά ο Σαμαράς. Ο πρόεδρος της ΝΔ είπε αυτό που ήταν μάλλον αυτονόητο. Η Ελλάδα είχε μπει στο μνημόνιο, επειδή το χρέος της το 2009 έφτανε στο 129,7% του ΑΕΠ. Αναρωτιόταν λοιπόν δικαίως ο Σαμαράς, γιατί τόσες φοροεπιδρομές και λιτότητα αφού το 2020 το χρέος θα είναι στα επίπεδα του 2009;

ΟΧΙ άλλο κάρβουνο

• 

✎από Κώστας Βαξεβάνης

Αναρωτιέμαι ποιό έθνος. Αυτό που πολέμησε στο μέτωπο ή των στρατηγών που το εγκατέλειψε και διέφυγε στην Μέση Ανατολή; Των ανθρώπων που βγήκαν στο βουνό αντάρτες ή των δοσίλογων που στη συνέχεια κυβέρνησαν τη χώρα με τον μανδύα του πατριώτη; Των κακόμοιρων που πέθαναν από την πείνα στην Κατοχή ή των μαυραγοριτών που έγιναν βιομήχανοι και εφοπλιστές φτιάχνοντας το success story της εποχής;
Η Ιστορία δείχνει πως υπάρχουν δύο έθνη. Αυτό που είναι έτοιμο να προασπίσει την ελευθερία και τα δικαιώματά του και ένα ακόμα που ανεμίζει σημαίες μπας και κρύψει στη σκιά τους όλες τις βρωμιές και τις προδοσίες.
Οι εθνικοί μύθοι, τα εθνικά ψέματα δεν δημιουργούνται για να διατηρήσουν εθνικές ομοψυχίες, αλλά για να κρυφτούν πίσω τους όσοι έφταιξαν.
Παρακολουθώ στην τηλεόραση τις σιδερόφραχτες παρελάσεις (είναι αναμφίβολα των αστυνομικών) και φαντάζομαι πόσο στοιχίζει αυτό το παραμύθι της εθνοπερηφάνειας την ώρα που πεθαίνουν άνθρωποι γιατί δεν έχουν να φάνε και η κυβέρνηση δεν δίνει έστω ένα ευρώ για να διεκδικηθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις.

Διαχωρίζει την θέση του από την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Γ. Ρούσσης και απευθύνει προβληματισμούς προς αναποφάσιστους αριστερούς

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014 | 2:04 π.μ.

Αρκετά  ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση του Γιώργου Ρούσση που γίνεται μέσα από την ιστοσελίδα του Σχεδίου Β’ και εντυπωσιακή η κριτική που κάνει στην πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο «λειτουργεί δυστυχώς σαν μικρογραφία του κουκουεδίστικου σεχταρισμού»

 Προβληματισμοί προς αναποφάσιστους αριστερούς

Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών έχει αποφασίσει να ψηφίσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ . Είναι επίσης βέβαιο ότι αυτό το ρεύμα θα ισχυροποιείται όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές από την εντεινόμενη πόλωση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αντικειμενικά καλλιεργείται και από τον ισχύοντα απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό, εκλογικό νόμο .

Παράλληλα εκτός των πιστών ψηφοφόρων των υπόλοιπων αριστερών σχηματισμών, οι οποίοι παρά τις ραγδαίες δεξιόστοφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες διενεργούνται σε παγκόσμια πρώτη πριν ακόμη αυτός κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, τείνουν να συρρικνωθούν, σε βαθμό που σε λίγο θα μιλάμε για ορισμένους από αυτούς για στρατηγούς δίχως στρατό, υπάρχουν και αρκετοί αριστεροί, οι οποίοι είτε έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν τους εν λόγω σχηματισμούς με κρύα καρδιά, είτε παραμένουν ακόμη αναποφάσιστοι .
Καταθέτω λοιπόν ορισμένους προβληματισμούς που με βασανίζουν καιρό τώρα, και οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια τεκμηριωμένη λήψη αυτής της απόφασης , και κυρίως να συμβάλουν στη στάση που κατά την ταπεινή μου γνώμη οφείλουμε να τηρήσουμε την κρίσιμη μετά τις εκλογές περίοδο.

- Όσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάω από την εκτίμηση ότι και η πλέον αυστηρή κριτική απέναντι του δεν θα πρέπει να οδηγεί στην ισοπεδωτική θέση ότι το αν θα πρωτεύσει αυτός ή η ΝΔ στις εκλογές, δεν έχει καμία σημασία.

1943 – Έλληνες μαυραγορίτες, συλλεκτικό βίντεο

Για να μην ξεχνάμε μία Ελλάδα χωρισμένη και προδομένη. Αυτή είναι η ιστορία μας, Έλληνες εκμεταλλεύονται Έλληνες.
Θα πρέπει να μαθαίνουμε από το παρελθόν για να είμαστε πιο σοφοί σήμερα και στο μέλλον.
Ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο από το αρχείο της ΕΡΤ.
Και μία ανάλυση από τον Ναπολέοντα Μαραβέγια (καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, κάτοχος της Εδρας Jean Monnet στο ΓΠΑ και πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Ερευνας) με τίτλο:
Πώς κυριάρχησαν οι μαυραγορίτες στην Κατοχή
Η γερμανοϊταλική κατοχή ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, αρπακτική και βίαιη, όχι μόνο λόγω του φασιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος των χωρών αυτών, αλλά και επειδή ο πόλεμος συνεχιζόταν τόσο στη Β. Αφρική όσο και κυρίως στην αχανή Ρωσία. Χρειαζόταν συνεπώς ο Αξονας οικονομικούς πόρους σε χρήμα, πρώτες ύλες και μεταφορικά μέσα, προκειμένου να συνεχίσει τις κατακτητικές του διαθέσεις σε άλλα μέτωπα. Από την άλλη πλευρά, τόσο η προπολεμική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας όσο και οι καταστροφές του εξάμηνου πολέμου δημιουργούσαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την επιβίωση των Ελλήνων.