ΤΕΕ: Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΕ

«Φωτιές» ανάβει η οικονομικοτεχνική μελέτη που παρουσίασε σήμερα σε ειδική εκδήλωση το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας και αποτιμά την αξία του Ελληνικού στα 3 δισ. Ευρώ, ποσό τρεις φορές μεγαλύτερο από την προσφορά αγοράς που έχει κάνει δεκτή το ΤΑΙΠΕΔ.
Σύμφωνα με την έκθεση, τα 3 δισ. Ευρώ, είναι η συντηρητική εκτίμηση της αξίας της έκτασης, ενώ, είναι κατά 222% μεγαλύτερη από τα 915 εκατομμύρια ευρώ στα οποία έχει συμφωνήσει κατ΄αρχήν το ΤΑΙΠΕΔ. Αντιστοιχεί σε κόστος γης 92 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο δόμησης αξία που δεν υπάρχει, πουθενά στις γύρω περιοχές.
Ο πρόεδρος του ΤΕΕ, μάλιστα, Χρήστος Σπίρτζης, εκτοξεύει βολές κατά του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων χαρακτηρίζοντάς το ως «ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο, χωρίς τιμές εκκίνησης και με μία προσφορά.Υπάρχει μεγάλο ζήτημα για τη λειτουργία του».

Η αξία θα μπορούσε να είναι πενταπλάσια
Η εκτίμηση της επενδυτικής αξίας έγινε με βάση το σχέδιο αξιοποίησης της συνολικής έκτασης 6,203 τ.μ. του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, του τέως Ολυμπιακού Κέντρου Ιστιοπλοΐας και του Αθλητικού Κέντρου Νεότητας Αγίου Κόσμα, με βάση τη μελέτη της «Ελληνικό ΑΕ», η οποία ενσωματώθηκε πλήρως στο νόμο 4062/20012, βάση του οποίου έγινε η πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την μεταβίβαση του 100% των μετοχών της εταιρίας από τον ΤΑΙΠΕΔ.
«Η σημερινή εκτίμηση, πέρα των υπολοίπων, βασίζεται στο σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ, ώστε να μπορεί να γίνει σύγκριση της τιμής πώλησης και της πραγματικής αξίας του Ελληνικού με αυτό το απαράδεκτο μοντέλο, που υιοθετήθηκε. Αν υιοθετούνταν άλλο μοντέλο διαγωνιστικών διαδικασιών, η εκτίμηση θα ήταν μεγαλύτερη και ίσως πολλαπλάσια της σημερινής. Έχουμε ξαναπεί ότι το ΤΑΙΠΕΔ είναι ένα κακής ποιότητας δημοπρατήριο, χωρίς τιμές εκκίνησης και με μία προσφορά. Υπάρχει μεγάλο ζήτημα για τη λειτουργία του ΤΑΙΠΕΔ», τόνισε ο Χρ. Σπίρτζης ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα ότι σε αυτή τη φάση από πλευράς ΤΕΕ, δεν κρίνεται ούτε το θέμα της αξιοποίησης ή μη του Ελληνικού ούτε το περιεχόμενο της μελέτης της «Ελληνικό ΑΕ», η οποία λήφθηκε υπόψη μόνο και μόνο επειδή είναι τεχνικοποιημένη, και μπορεί να αποτελέσει βάση για απολύτως συγκεκριμένη και αξιόπιστη εκτίμηση. Ο πρόεδρος του ΤΕΕ θέλοντας να προλάβει όσους μιλήσουν για καθυστερημένη παρέμβαση θύμισε ότι το ΤΕΕ προσπάθησε να οδηγήσει την κυβέρνηση, τους δημόσιους φορείς και το ΤΑΙΠΕΔ σε διάλογο με την κοινωνία, σε διαφανείς διαδικασίες για αξιοποίηση και όχι εκποίηση του Ελληνικού.

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΩΣΙΒΙΟΥ

Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Τι γίνεται όμως αν είναι καραφλός επειδή έχει μοιράσει τις τρίχες του σε success story, σε σπουδαία ευρήματα της Αμφίπολης και σε «ΕΓΩ σκίζω τα μνημόνια κάθε μέρα»; Σε αυτή την περίπτωση δεν έχει από πού να πιαστεί. Πνίγονται. Επιτέλους! Οι μπουρμπουλήθρες των stress tests βγαίνουν με αγωνία στην επιφάνεια. Η μετοχή της Εθνικής στα 2 ευρώ. Φτηνότερη από μια εξάδα εμφιαλωμένων νερών. Ρέστα από τσιγάρα η πάλαι ποτέ Μεγάλη Κυρία του Χρηματιστηρίου.
Αυτά, σήμερα. Και είναι πολλά τα ανάλογα σημερινά. Γι’ αυτό και κανείς δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με τα παλιά. Όπως όταν μας έλεγαν ότι η Ελλάδα δεν είχε κανένα περιθώριο να διαπραγματευτεί το Μνημόνιο έχοντας ως όπλο της την έξοδό της από την ευρωζώνη. Τότε που μας έλεγαν ότι ήμασταν ένα τίποτα κι ότι οι Ευρωπαίοι μας κάνουν χάρη που μας πνίγουν στα χρέη.
Ο απερχόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο παραχώρησε την τελευταία του συνέντευξη στον Πολ Τέιλορ του πρακτορείου ειδήσεων Reuters και μεταξύ άλλων ανέφερε μία ιδιωτική σύσκεψη που είχε συγκαλέσει με κορυφαίους οικονομολόγους από ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες τον Ιούλιο του 2012.
«Τους έκανα δύο ερωτήσεις. “Πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα είναι ακόμη στην ευρωζώνη στα τέλη του έτους;”. Όλοι, εκτός από έναν, είπαν ότι δεν θα είναι. Το κεντρικό σενάριο προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας. Κατόπιν ρώτησα: “Πόσοι από εσάς πιστεύετε ότι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε το ευρώ με τη σημερινή του μορφή;” Οι απαντήσεις ήταν πενήντα-πενήντα».
Ο Μπαρόζο δήλωσε ότι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του μήνα εκείνου στην προσπάθειά του να πείσει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά να προωθήσει ευρείες μεταρρυθμίσεις και τη Γερμανίδα καγκελάριο την ισχυρότερη αρχηγό κράτους στην ΕΕ, να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Η σύγκρουση με το συγκριτικά καλύτερο

Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2014

H κριτική που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ -καλόπιστη και με ειλικρινή ανησυχία από φίλους, κακόπιστη και παραπειστική από εχθρούς- για την στροφή του προς το πιο μετριοπαθές, γίνεται μέχρι τώρα με βάση όσα ο ΣΥΡΙΖΑ λέει από μόνος του. Ας μη λησμονούμε δηλαδή αυτόν τον βασικό παράγοντα: ότι αν ακούγεται πιο προσγειωμένος σε σχέση με παλιότερα, ακούγεται μέχρι τώρα με δική του επιλογή κι ενώ μιλά αποκλειστικά εξ ονόματός του. Ένα φαινομενικά προβοκατόρικο λοιπόν, αλλά νομίζω, βάσιμο, ερώτημα, είναι αν το -κάθε άλλο παρά απίθανο με τα σημερινά δεδομένα- ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης πρωτιάς του, θα αποτελεί στην πραγματικότητα για τον ίδιο πρόβλημα που θα του δένει τα χέρια ή, αντίθετα, ένα ανακουφιστικό άλλοθι που σε μεγάλο βαθμό θα του τα λύνει, προκειμένου να μπορεί να κάνει αναδιπλώσεις χωρίς να είναι ο ίδιος ο αποκλειστικά υπόλογος: δεν φταίμε εμείς, δεν μας έδωσε αυτοδυναμία ο λαός, δεν μπορούμε να κάνουμε όλα όσα θα θέλαμε και με τον τρόπο που θα θέλαμε, για να μπορέσουμε να κάνουμε όμως τα περισσότερα από αυτά είναι αναγκαίο να συμβιβαστούμε με τον κυβερνητικό μας εταίρο (είτε Ποτάμι λέγεται αυτός είτε όπως λέγεται). Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε είναι αναγκαίο να υποχωρήσουμε.

Ας σκεφτούμε λοιπόν το σενάριο στο τέλος του δρόμου να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ να δίνει μεν τον τόνο, αλλά με τον τόνο να είναι υπονομευμένος και πάντως χαλιναγωγημένος. Τι είδος τέλος του δρόμου θα είναι αυτό; Πόσο αναντίστοιχο θα είναι με όλη την προηγούμενη διαδρομή του; Και κυρίως πόσο ασύμβατο με όλη την ριζικότητα της σύγκρουσης που βιώσαμε σε κάθε επίπεδο τα τελευταία χρόνια, πόσο αναντίστοιχο με την τομή που μας χώρισε στα δυο; Ή ίσως πάλι θα είναι αναντίστοιχο μόνο με το πνεύμα της διετίας μέσα του 2010 - μέσα του 2012. Ίσως από τον Ιούνιο του 12 και ύστερα τα γεγονότα έπαψαν να συνδιαμορφώνονται από τους δρόμους (αν και εν προκειμένω οι δυο βασικές τομές της περιόδου, το κλείσιμο της ΕΡΤ και όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του Φύσσα, μπορούν να διαβαστούν και έτσι και αλλιώς στο πόσο καθοριστική υπήρξε η λαϊκή αντίδραση). Πού πήγε όλη αυτή ο οργή; Εκτονώθηκε; Θα ξανάρθει; Η ομαλότητα νίκησε πάνω στα κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας, που επέλεξε τελικά ομαλότητα με κάθε τίμημα; Είναι η ίδια ομαλότητα που καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ ολοένα και λιγότερο τρομακτικό προς τον μέσο χρήστη και που απαιτεί από αυτόν προκειμένου να του δώσει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση, να γίνει ακόμη περισσότερο «υπεύθυνος»;

Με χρέωση Σαμαρά

• 

Τους μεγάλους ηγέτες τους αναγνωρίζεις από τη διορατικότητά τους. Τους μικρούς, από την ευελιξία με την οποία αλλάζουν θέσεις. Ας πάμε λοιπόν στον ηγέτη Αντώνη Σαμαρά. Στις 27 Οκτωβρίου του 2011, σε μια ομιλία του αμέσως μετά την απόφαση για το κούρεμα του χρέους και τη νέα δανειακή σύμβαση (ήταν τότε που οι βουλευτές δεν μπορούσαν να βγουν ούτε στις παρελάσεις), δήλωσε για τις εξελίξεις και τη συμφωνία των Βρυξελλών:
«Τελικά, με το κούρεμα που αποφασίστηκε, το χρέος της χώρας μας το 2020 θα είναι όσο ήταν και το 2009, πριν μπούμε στο Μνημόνιο, δηλαδή 120% του ΑΕΠ! Αυτή η κυβέρνηση, όχι μόνο μας έφερε δύο χρόνια φορο-επιδρομών και λιτότητας, αλλά χωρίς ίχνος ντροπής τολμά και πανηγυρίζει πως, σε εννιά χρόνια από σήμερα, το 2020, θα μας έχει φτάσει και πάλι στο 2009 και μάλιστα υπό πολύ χειρότερες συνθήκες! Κι ενώ θα έχει εκποιηθεί μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας».
Μέχρι τότε, Μέρκελ και Σαρκοζί δεν ήθελαν κανένα κούρεμα γιατί ήταν φορτωμένοι με ελληνικά ομόλογα. Έτσι, φρόντισαν να τα ξεφορτωθούν για να περάσουν στη συνέχεια στο κούρεμα με κουπ Βενιζέλου. Αλλά το θέμα δεν είναι τι έκανε η Μέρκελ, αλλά ο Σαμαράς. Ο πρόεδρος της ΝΔ είπε αυτό που ήταν μάλλον αυτονόητο. Η Ελλάδα είχε μπει στο μνημόνιο, επειδή το χρέος της το 2009 έφτανε στο 129,7% του ΑΕΠ. Αναρωτιόταν λοιπόν δικαίως ο Σαμαράς, γιατί τόσες φοροεπιδρομές και λιτότητα αφού το 2020 το χρέος θα είναι στα επίπεδα του 2009;

ΟΧΙ άλλο κάρβουνο

• 

✎από Κώστας Βαξεβάνης

Αναρωτιέμαι ποιό έθνος. Αυτό που πολέμησε στο μέτωπο ή των στρατηγών που το εγκατέλειψε και διέφυγε στην Μέση Ανατολή; Των ανθρώπων που βγήκαν στο βουνό αντάρτες ή των δοσίλογων που στη συνέχεια κυβέρνησαν τη χώρα με τον μανδύα του πατριώτη; Των κακόμοιρων που πέθαναν από την πείνα στην Κατοχή ή των μαυραγοριτών που έγιναν βιομήχανοι και εφοπλιστές φτιάχνοντας το success story της εποχής;
Η Ιστορία δείχνει πως υπάρχουν δύο έθνη. Αυτό που είναι έτοιμο να προασπίσει την ελευθερία και τα δικαιώματά του και ένα ακόμα που ανεμίζει σημαίες μπας και κρύψει στη σκιά τους όλες τις βρωμιές και τις προδοσίες.
Οι εθνικοί μύθοι, τα εθνικά ψέματα δεν δημιουργούνται για να διατηρήσουν εθνικές ομοψυχίες, αλλά για να κρυφτούν πίσω τους όσοι έφταιξαν.
Παρακολουθώ στην τηλεόραση τις σιδερόφραχτες παρελάσεις (είναι αναμφίβολα των αστυνομικών) και φαντάζομαι πόσο στοιχίζει αυτό το παραμύθι της εθνοπερηφάνειας την ώρα που πεθαίνουν άνθρωποι γιατί δεν έχουν να φάνε και η κυβέρνηση δεν δίνει έστω ένα ευρώ για να διεκδικηθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις.

Διαχωρίζει την θέση του από την πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Γ. Ρούσσης και απευθύνει προβληματισμούς προς αναποφάσιστους αριστερούς

Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014 | 2:04 π.μ.

Αρκετά  ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση του Γιώργου Ρούσση που γίνεται μέσα από την ιστοσελίδα του Σχεδίου Β’ και εντυπωσιακή η κριτική που κάνει στην πλειοψηφία της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο «λειτουργεί δυστυχώς σαν μικρογραφία του κουκουεδίστικου σεχταρισμού»

 Προβληματισμοί προς αναποφάσιστους αριστερούς

Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών έχει αποφασίσει να ψηφίσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ . Είναι επίσης βέβαιο ότι αυτό το ρεύμα θα ισχυροποιείται όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές από την εντεινόμενη πόλωση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αντικειμενικά καλλιεργείται και από τον ισχύοντα απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό, εκλογικό νόμο .

Παράλληλα εκτός των πιστών ψηφοφόρων των υπόλοιπων αριστερών σχηματισμών, οι οποίοι παρά τις ραγδαίες δεξιόστοφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες διενεργούνται σε παγκόσμια πρώτη πριν ακόμη αυτός κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, τείνουν να συρρικνωθούν, σε βαθμό που σε λίγο θα μιλάμε για ορισμένους από αυτούς για στρατηγούς δίχως στρατό, υπάρχουν και αρκετοί αριστεροί, οι οποίοι είτε έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν τους εν λόγω σχηματισμούς με κρύα καρδιά, είτε παραμένουν ακόμη αναποφάσιστοι .
Καταθέτω λοιπόν ορισμένους προβληματισμούς που με βασανίζουν καιρό τώρα, και οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια τεκμηριωμένη λήψη αυτής της απόφασης , και κυρίως να συμβάλουν στη στάση που κατά την ταπεινή μου γνώμη οφείλουμε να τηρήσουμε την κρίσιμη μετά τις εκλογές περίοδο.

- Όσον αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάω από την εκτίμηση ότι και η πλέον αυστηρή κριτική απέναντι του δεν θα πρέπει να οδηγεί στην ισοπεδωτική θέση ότι το αν θα πρωτεύσει αυτός ή η ΝΔ στις εκλογές, δεν έχει καμία σημασία.

1943 – Έλληνες μαυραγορίτες, συλλεκτικό βίντεο

Για να μην ξεχνάμε μία Ελλάδα χωρισμένη και προδομένη. Αυτή είναι η ιστορία μας, Έλληνες εκμεταλλεύονται Έλληνες.
Θα πρέπει να μαθαίνουμε από το παρελθόν για να είμαστε πιο σοφοί σήμερα και στο μέλλον.
Ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο από το αρχείο της ΕΡΤ.
Και μία ανάλυση από τον Ναπολέοντα Μαραβέγια (καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας, κάτοχος της Εδρας Jean Monnet στο ΓΠΑ και πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Αγροτικής Ερευνας) με τίτλο:
Πώς κυριάρχησαν οι μαυραγορίτες στην Κατοχή
Η γερμανοϊταλική κατοχή ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, αρπακτική και βίαιη, όχι μόνο λόγω του φασιστικού χαρακτήρα του καθεστώτος των χωρών αυτών, αλλά και επειδή ο πόλεμος συνεχιζόταν τόσο στη Β. Αφρική όσο και κυρίως στην αχανή Ρωσία. Χρειαζόταν συνεπώς ο Αξονας οικονομικούς πόρους σε χρήμα, πρώτες ύλες και μεταφορικά μέσα, προκειμένου να συνεχίσει τις κατακτητικές του διαθέσεις σε άλλα μέτωπα. Από την άλλη πλευρά, τόσο η προπολεμική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας όσο και οι καταστροφές του εξάμηνου πολέμου δημιουργούσαν εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες για την επιβίωση των Ελλήνων.

Καθάρματα: Τότε και τώρα

Από giorgis , Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014 | 7:30 μ.μ.

Του Γ. Γ.  

«… σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουνε στη χώρα τους….».

Α. Χίτλερ

Ετσι ακριβώς έγινε τότε και στην χώρα μας, έτσι ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με ένα άλλου είδους κατοχή. Τότε με τις στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής  του άξονα συστρατεύτηκαν κάτι ελεεινά τομάρια από τους ταγματασφαλίτες μέχρι τμήματα του αστικού προσωπικού και τους βιομήχανους της εποχής.
Σήμερα που είμαστε υπό την κατοχή ντόπιου και ξένου κεφαλαίου δεν μας ληστεύουν υπό την απειλή των όπλων όπως τότε. Το κάνουν νομότυπα και με την βούλα του αστικού τους κοινοβουλίου. Μας ληστεύουν πετσοκόβοντας μισθούς και συντάξεις, μας οδηγούν στην εξαθλίωση, στην ανεργία, στην φτώχεια και την μιζέρια.  Και σαν να μην φτάνει αυτό, το μαύρο μέτωπο της αστικής δικτατορίας που βιώνουμε ξεπουλάει τα πάντα σε ντόπιους και ξένους καπιταλιστές. Από αεροδρόμια και λιμάνια μέχρι μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους.

Κάποτε όμως ο λαός μας με την πάλη του –και με μπροστάρηδες τους  κομμουνιστές- έδιωξε από την χώρα μας τις σιδερόφραχτες στρατιές των κατακτητών.

Τάγματα Ασφαλείας, οι υποτακτικοί των ναζί

Από ΒΑΘΥ , Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014 | 5:11 μ.μ.

"Τα Τάγματα Ασφαλείας αποτελούν την τελευταία εφεδρεία του Ελληνικού Εθνους"

-Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας Χρύσανθος

Ο Oρκος του ταγματασφαλιτη:

"Ορκίζομαι εις τον Θεόν, τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανωτάτου αρχηγού του γερμανικού στρατού Αδόλφου Χίτλερ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισόμενας μου υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς ότι δια μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεων μου, τας οποίας δια του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθεί παρά των γερμανικών στρατιωτικών νόμων"

Με την ονομασία ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ έμειναν γνωστές οι μονάδες που συγκροτήθηκαν το 1943-1944 από τις κατοχικές αρχές και την κυβέρνηση Κουϊσλιγκ Ιωάννη Ράλλη για την καταπολέμηση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σκοπός της δημιουργίας τους, εκτός από την "εξοικονόμηση γερμανικού αίματος", ήταν, σύμφωνα με τον τότε στρατιωτικό διοικητή της Ελλάδας, Αλεξάντερ Λέερ, "να χρησιμοποιηθεί πλήρως η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού λαού, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας". Η διεύρυνση, με άλλα λόγια, των κατά τόπους συμμαχιών του κατοχικού μηχανισμού και η μετατροπή του πολέμου κατά της Αντίστασης σε εμφύλιο.

ΤΟ ΟΡΓΙΟ ΤΩΝ ΟΡΝΙΩΝ

Στον επίλογο (;) αυτής της αστειότητας με τα stress tests των τραπεζών εμφανίστηκε η κυρία Βούλτεψη δηλώνοντας «Ο ΣΥΡΙΖΑ λυπάται που οι καταθέσεις των Ελλήνων είναι ασφαλείς». Ως εδώ όλα καλά. Η κατηγορία της Βούλτεψη είχε συγκεκριμένο στόχο και παραλήπτη. Τα κόμματα συνηθίζουν να μαλώνουν μεταξύ τους, έχει πλάκα.
Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση που η Βούλτεψη, ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν απευθύνουν τις κατηγορίες τους προς ένα κόμμα, αλλά γενικά προς τους πολίτες που τολμούν να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση; Τι γίνεται όταν ο Βενιζέλος δηλώνει γενικά «Λυπούνται όσοι ζουν πολιτικά ως παράσιτα του μνημονίου»; Τι γίνεται όταν ο Σαμαράς λέει αορίστως «Εμείς προχωράμε και αφήνουμε τους ακραίους στη μιζέρια τους»;
Τι γίνεται όταν δίνεται η γραμμή από υπουργικά και βουλευτικά γραφεία να γεμίσουν τα social media το πρωί της Κυριακής και εν αναμονή των αποτελεσμάτων των stress tests με ατάκες τύπου «Κατανοητή η χαρά σας να αποτύχουν οι ελληνικές τράπεζες, αλλά δε θα σας περάσει»;
Γίνεται το εξής απλό: Ενοχοποιείται η κριτική προς την κυβέρνηση και ταυτίζεται με την προδοσία της χώρας. Τους έχω ικανούς αύριο να ποινικοποιήσουν την κριτική. «Ακραίοι» κατά τον Σαμαρά είναι όσοι δε συμμερίζονται τη χαρά του για τις «επιτυχίες» του. «Πολιτικά παράσιτα του μνημονίου» χαρακτηρίζει ο Βενιζέλος όσους από την πρώτη στιγμή τάχθηκαν κατά του μνημονίου.

28η Οκτωβρίου: και αν λέγαμε «ΝΑΙ»;

26/10/2014

Μερικές σκέψεις του Χατζιδάκι, αλλά και του Ζαχαριάδη, για την εθνική επέτειο.
«Γιατί είπε το “ΟΧΙ” ο Μεταξάς, αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού;» αναρωτιόταν ο Μάνος Χατζιδάκις, σε μια από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Και ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα έδινε μόνος του την απάντηση: «Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά… Oι πιέσεις, οι Αγγλοι, τα ανάκτορα κτλ. Μπορεί κανείς να ερωτηθεί και αν λέγαμε ΝΑΙ; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ενα-δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία –μήπως δεν είμαστε πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς;– κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα». Ο ανυπόμονος ακροατής ίσως να διέκρινε στα λόγια του μεγάλου μουσικοσυνθέτη μια αντεστραμμένη θεωρία των δύο άκρων, όπου η καταδίκη των συμμάχων μπορεί να οδηγήσει και σε μια επικίνδυνη ηθική απενοχοποίηση όσων συνεργάστηκαν με τους κατακτητές –σαν αυτή που επιχειρούν εδώ και δεκαετίες οι γνωστοί αναθεωρητές της ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας.
Ο Χατζιδάκις όμως έσπευδε αμέσως να διαλύσει τέτοιου είδους παρερμηνείες. «Ασε», έλεγε, «και εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμη φορά νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι (σ.σ. εκδότης της “Ελεύθερης Ωρας”) και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».
Ενα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς θα συμφωνούσε σήμερα με τον «δεξιό» Μάνο Χατζιδάκι για την εθνική εορτή. Είμαστε, λένε αρκετοί, η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση αλλά την έναρξη του πολέμου, τιμώντας ουσιαστικά έναν φασίστα δικτάτορα, ο οποίος υπό διαφορετικές συνθήκες θα έφτιαχνε μια Ελλάδα κατ’ εικόνα και ομοίωση της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι όμως αυτό το πραγματικό πνεύμα της 28ης Οκτωβρίου;

Το «ΟΧΙ» ενός μαθητή στις παρελάσεις

 infowar

25/10/2014

Λάβαμε και δημοσιεύουμε:
Γράφει ο Δημήτρης Ντόντης , μαθητής Α΄Λυκείου
Ο ρόλος τον μαθητικών παρελάσεων είναι εμείς οι μαθητές να τιμήσουμε τους ήρωες του έθνους μας οι οποίοι δώσανε την ζωή τους πολεμώντας για την ελευθερία και την εθνική μας αξιοπρέπεια. Πως όμως τους τιμούμε όταν οι μισοί από εμάς δεν ξέρουν καλά καλά τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου και τι στις 25 Μαρτίου ;
Η παρέλαση αποτελεί κατά την γνώμη μου ένα αυταρχικής νοοτροπίας έθιμο με χαρακτήρα στρατιωτικής εκπαίδευσης. Η παρέλαση δεν ενισχύει το εθνικό μας φρόνημα αλλά αντίθετα προωθεί :
α) Διαχωρισμούς-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ξεκάθαρα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως «άξιοι/ες» (συνήθως οι καλύτεροι παπαγάλοι) ξεχωριστά και οι «κοινοί θνητοί» πίσω. Μάλιστα η εξάδα των άριστων μαθητών μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά και ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό ‘όχλο’. Εδώ επίσης, συναντάμε και το τεράστιο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες και ειδικές ανάγκες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην παρέλαση περιορίζεται στους σημαιοφόρους και αποτελεί προφανώς επικοινωνιακό κόλπο, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται καθόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.
β) Μιλιταριστικά στοιχεία – στρατιωτική εκπαίδευση: Όλοι περπατάμε με το ίδιο βήμα, μετά από ατελείωτες ώρες εξάσκησης που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό». Ακούμε ακόμα παράλληλα στρατιωτικά εμβατήρια (ή αλλιώς την κακοποίηση της μουσικής).

Πέρασαν το τεστ των τραπεζών όσοι τις διαφημίζουν

26/10/2014

Μπορεί μια διαφήμιση να επηρεάσει το περιεχόμενο μιας είδησης; Για να μην θεωρηθούμε προκατειλημμένοι θα απαντήσουμε όχι. Υπάρχουν πραγματικά μέσα ενημέρωσης που δεν επηρεάζονται από τους διαφημιστές τους.
Τότε όμως κάποιος θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί το σύνολο των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης υποστηρίζει ότι τράπεζες, όπως η Πειραιώς, «πέρασαν» τα stress test τη στιγμή που απέτυχαν.





Μια πιθανή απάντηση έδωσε το e-tetradio, που γνωρίζει όσο ελάχιστοι τη διαφημιστική αγορά στα ελληνικά ΜΜΕ και μας υπενθύμισε ότι «Οι τράπεζες χρηματοδοτούν το 98% των ελληνικών ΜΜΕ». Δεν αναφερόμαστε φυσικά σε διαφημίσεις τύπου adsense που επιλέγονται χωρίς τη γνώση του ιδιοκτήτη του site αλλά για προσυμφωνημένα διαφημιστικά πακέτα μεγάλων ελληνικών τραπεζών.






Το γεγονός ότι δεν θα χρειαστεί να αντληθούν νέα κεφάλαια από τις αγορές ή από το «μαξιλαράκι» των 11,4 δισ. ευρώ του ΤΧΣ για τις ελληνικές τράπεζες δεν σημαίνει ότι πέρασαν το τεστ, όπως ψευδώς αναφέρουν οι τίτλοι αρκετών μέσων ενημέρωσης. Τρεις ελληνικές τράπεζες η Eurobank, η Πειραιώς και η Εθνική απλώς απέτυχαν.
Τα print – screen που ακολουθούν ίσως να αδικούν ορισμένα μέσα ενημέρωσης, δεν αδικούν όμως την γενική εικόνα της ενημέρωσης στην Ελλάδα. Απλώς αναζητήστε τη διαφήμιση μιας τράπεζας δίπλα σε κάθε θριαμβευτικό τίτλο.

ΕΝΑΣ-ΕΝΑΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ…

 

Πηγαίνει στη Βενεζουέλα, τον κράζουν επειδή «θέλει να μας κάνει Βενεζουέλα». Πηγαίνει στην Ουάσιγκτον και στο Βερολίνο, τον κράζουν «ότι ξεπουλήθηκε». Μιλά για τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων στην Ελλάδα, τον κράζουν. Πηγαίνει στο Άγιο Όρος, τον κράζουν. Μιλάει με τον Πάπα, τον κράζουν.
Όπου κι αν πάει, με όποιον κι αν μιλήσει, ένα σίγουρο έχει ο Τσίπρας. Το κράξιμο. Και, μάλιστα, το κράξιμο από τους ίδιους πολιτικούς χώρους. Από χώρους που συμμετέχουν στο εκλογικό παιχνίδι έχοντας αποδεχτεί πλήρως τους όρους αυτού του παιχνιδιού. Το να τον κράζουν οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί, ούτε περίεργο είναι, ούτε στραβό. Δεν τον ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και χώρους. Καλά κάνουν. Οι θέσεις τους είναι (συνήθως) ξεκάθαρες.
Όμως το να κράζουν τον Τσίπρα οι γραφικοί της συγκυβέρνησης για οτιδήποτε κι αν κάνει, λειτουργεί υποστηρικτικά στο πρόσωπο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρατηρώντας και όχι συμμετέχοντας σε αυτή την τεράστια προεκλογική περίοδο πιστώνω στον Τσίπρα ότι διαθέτει την πλέον ρεαλιστική και ειλικρινή ματιά, επαναλαμβάνω, πάνω στο εκλογικό παιχνίδι και τους όρους του.
Ας δούμε τι απάντησε σε ερώτηση που του τέθηκε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη ΔΕΘ:

Νοικοκυραίοι βουλευτές

• 

Συνηθίζεται να λέγεται πως η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Στην εποχή του μνημονίου, η πολιτική δεν μοιάζει και τόσο με τέχνη, αν και πολλά από τα αποτελέσματά της μοιάζουν αρκετά με την Γκουέρνικα. Ζωγραφίζει ο Σαμαράς, γλύφει (από το γλυπτό η λέξη) ο Βενιζέλος, σολάρει η Βούλτεψη.
Πέρα από μεταφορές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, ζούμε την εποχή που η πολιτική σε μεγάλο βαθμό είναι η ιδιοτέλεια του πολιτικού. Σε αυτό που εμφανίζεται ως ιστορικό πεδίο της πολιτικής, οι ανθρώπινες αδυναμίες είχαν μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που υπολογίζει και γνωρίζει το κοινό. Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι πολιτικοί δηλαδή, ακόμη και αν δεν αναπτύσσουν την τέχνη της πολιτικής, εκπαιδεύονται και εθίζονται τελικώς στην τέχνη της μετονομασίας. Οι ιδιοτελείς επιλογές βαφτίζονται «έθνος», «σωτηρία», «ανάγκη», άρα όποιος τις αμφισβητήσει, είναι αυτόματα άπατρις, καταστροφέας και δεν κατανοεί τις σύγχρονες αναγκαιότητες.
Από το παραδοσιακό ρουσφέτι, έως την ιστορική ρήση του Αντρέα που κατανοούσε γιατί ένας υπουργός «μπορεί να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του», φαίνεται πως η πολιτική των κυβερνώντων είναι ένα σύνολο ιδιοτελών απόψεων που θεωρητικά ευνοεί το κόμμα, άρα είναι δικαιολογημένη, για να καταλήξει να ευνοεί το πρόσωπο που τελικώς ταυτίζει τον εαυτό του με το κόμμα.
Στη σύγχρονη ελληνική ιστορία δύο μεγάλες πολιτικές μεταβολές δημιουργήθηκαν από εμφανή ιδιοτέλεια και συμφέρον. Η μία ήταν η Αποστασία η οποία έριξε την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου τη δεκαετία του ’60. Η άλλη προέκυψε από τον Αντώνη Σαμαρά ο οποίος έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1993. Αν πιστέψουμε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Στέφανο Μάνο, η κυβέρνηση έπεσε γιατί ο νυν πρωθυπουργός εξυπηρέτησε οικονομικά συμφέροντα που συνδέονταν με τον ΟΤΕ και τις ψηφιακές παροχές.