(Τετ. 24/6/15 - 09:03)
Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Η ιστορία
είναι κατάσπαρτη αποδείξεων. Δεν χρειαζόταν ως «μαρτυρία» η επαίσχυντη
κατάληξη που είχαν οι περίφημες διαπραγματεύσεις για να πειστούμε:
Καμία
βελτίωση της ζωής του λαού, καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του
δεν μπορεί να επιτευχθεί σε «συνεννόηση», σε «συνεργασία» με εκείνους
που προκαλούν και επιβάλλουν τα βάσανα του λαού.
Κανένας αγώνας
ακόμα και για την πιο μικρή ανακούφιση του λαού από τα βάσανα δεν
μπορεί να δικαιωθεί, τίποτα από τα χειρότερα που κάθε φορά επέρχονται
δεν μπορεί να αποτραπεί, χωρίς τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους δυνάστες
του λαού.
Τίποτα
από όσα έχει χάσει ο λαός, τίποτα απ’ όσα του έχουν κλαπεί δεν
πρόκειται να του επιστραφεί, τίποτα δεν θα μπορέσει να περισώσει απ’ όσα
του έχουν απομείνει, σε «συμφωνία» με τους ντόπιους και ξένους άρπαγες
και εν αναμονή της «καλοσύνης» τους.
Πολύ περισσότερο:
Φιλολαϊκή λύση και οριστική έξοδος από την καπιταλιστική κρίση µέσα στα
όρια του καθεστώτος που γεννά τις κρίσεις και την βαρβαρότητα, μέσα στα
όρια του καπιταλισµού, μέσα στα όρια των «θεσμών» του, δεν υπήρξε ούτε
πρόκειται να υπάρξει ποτέ.
Τα τελευταία γεγονότα στις Βρυξέλλες βοούν ότι τα Μνημόνια που θα καταργούνταν συνυπογράφονται με «αριστερό» πλέον πρόσημο.
Αυτή είναι
και η μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική «ανορθογραφία» του ΣΥΡΙΖΑ: Αφού
καβαλίκεψε στον όρο «Αριστερά» για να διεκπεραιώσει το εμπόριο ελπίδας
προεκλογικά, έρχεται τώρα μετεκλογικά με τα πεπραγμένα του να ενσταλάξει
στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι η Αριστερά είναι μια ακόμα
καθεστωτική εκδοχή, ότι είναι «μια από τα ίδια».
Και ακόμα χειρότερα:
Έρχεται να εμπεδώσει στο νου και στην καρδιά των ανθρώπων του μόχθου
την ηττοπάθεια ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Μέσα από την αποστέωση του όρου
«Αριστερά» από το εξεγερτικό και ρηξικέλευθο περιεχόμενό του, ο ΣΥΡΙΖΑ
απειλεί να σφηνώσει στο μυαλό των ανθρώπων ότι αφού και η «Αριστερά» δεν
τα κατάφερε, τότε μοιραία όσα ζούμε είναι «μονόδρομος», είναι
αναπόφευκτα.
«Ψωροκώσταινα»;
Να λοιπόν γιατί οι τελευταίες εξελίξεις απαιτούν να τεθεί και να απαντηθεί για μια ακόμα φορά το ερώτημα: «Υπάρχει άλλος δρόμος»;
Υπάρχει κάτι πέρα από τον «μονόδρομο» στον οποίο σέρνεται η Ελλάδα,
άλλοτε με όρους «υποταγής» και άλλοτε με όρους «διαπραγματεύσεων»;
Και ακόμα:
Πόσο «ρεαλιστική» είναι η προοπτική µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση,
όπου πυξίδα της παραγωγής και της διανοµής του παραγόµενου πλούτου θα
είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών; Η Ελλάδα που «είναι µια µικρή και αδύναµη χώρα» έχει
τις δυνατότητες για να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόµο ανάπτυξης, έξω από
τον καπιταλισµό, σε ρήξη και σε σύγκρουση με ό,τι και με όσους
καθυποτάσσουν και εξαθλιώνουν το λαό της;
Απαντάμε: Σε πείσμα όλων των εκδοχών του µύθου της «Ψωροκώσταινας» η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:
1) Η Ελλάδα είναι µια χώρα που διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης των µέσων παραγωγής και του εµπορικού της δικτύου.
2) Παρουσιάζει σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας.
3) ∆ιαθέτει πολυάριθµο εργατικό δυναµικό, µε εµπειρία, µε βελτιωµένο µορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση.
4) ∆ιαθέτει πολυάριθµο και αξιόλογο επιστηµονικό δυναµικό.
5)
∆ιαθέτει φυσικές πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές, σηµαντικά
αποθέµατα ορυκτού πλούτου που συνιστούν συγκριτικό πλεονέκτηµα για την
παραγωγή βιοµηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.
6)
Διαθέτει το µεγάλο πλεονέκτηµα να µπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα
είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις, αλλά και το εξωτερικό εµπόριο.