Από ΒΑΘΥ , Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015 | 9:56 μ.μ.
Πόσο μακρινή μοιάζει η εποχή που οι νέοι έτρεχαν στις κάλπες να ψηφίσουν
ΣΥΡΙΖΑ, πεπεισμένοι ότι θα παίρνουν τουλάχιστον 751 ευρώ και οι
μεγαλύτεροι τους ακολουθούσαν πεπεισμένοι ότι θα απαλλαγούν τουλάχιστον
από το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ; Μπορεί να μην πίστευαν ότι θα απαλλαγούν απ’
όλο το άχθος των Μνημονίων, αλλά θα ήταν ευχαριστημένοι αν ο ΣΥΡΙΖΑ
έκανε «το 10% από αυτά που τους υπόσχονταν». Κι όμως, δεν έχουν περάσει
ούτε οχτώ μήνες από τότε. Και τώρα καλούνται στην κάλπη για να
επικυρώσουν τη διάψευση των ελπίδων τους, αποδεχόμενοι ότι η πολιτική
των Μνημονίων είναι ένα είδος μοίρας που θα τους βαραίνει εσαεί.
Καλούνται να ψηφίσουν αυτόν που υπόσχεται το καλύτερο αναλγητικό για τα
αναπόφευκτα άλγη των Μνημονίων (που έγιναν τρία, ζωή να ‘χουν).
Τα όσα συνέβησαν αυτό το οχτάμηνο εξηγούν τα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την «παράξενη» προεκλογική περίοδο. Μπορεί ο Σακελλαρίδης να διατυμπάνισε την «αριστερή μελαγχολία» του, πριν ανακοινώσει ότι θα είναι ξανά υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ (και υπουργός, αν ξανασχηματίσουν κυβέρνηση), αυτή η «μελαγχολία» όμως είναι ριζικά διαφορετικού χαρακτήρα από την κοινωνική μελαγχολία, που αναγκάζει τον Τσίπρα να πηγαίνει στην Κρήτη και να κάνει μικροσυγκεντρώσεις σε κωμοπόλεις Κισάμου και Ανωγείων (ίσα-ίσα για να εξασφαλιστούν τηλεοπτικά πλάνα) και να μην αποτολμά συγκέντρωση στο Ηράκλειο (εκεί όπου είχε προαναγγείλει ότι οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλι στο ρυθμό της λύρας και του νταουλιού) ή στα Χανιά. Aκόμη κι αυτοί που θα προσέλθουν στις κάλπες της ντροπής και θα ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, με τη λογική του «μικρότερου κακού», δεν είναι διατεθειμένοι (στο μεγαλύτερο μέρος τους) να μετατραπούν σε χειροκροτητές εκείνου που τους έταξε απαλλαγή από τα Μνημόνια και σε εφτά μήνες τους αλυσόδεσε με νέο Μνημόνιο, χωρίς να τους απαλλάξει στο παραμικρό από τα προηγούμενα Μνημόνια.
Αυτή η κατάσταση εξηγεί ενδεχομένως και την εικόνα ντέρμπι που καταγράφουν τα γκάλοπ. Οσο και να τα «τσιμπάνε» (που τα «τσιμπάνε») οι δημοσκόποι, για να ενισχύσουν το νέο δικομματισμό και την προοπτική του «μεγάλου συνασπισμού», δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εικόνα του «διπλού σκορ», με το οποίο ο Τσίπρας πικάριζε τον Μεϊμαράκη από το βήμα της Βουλής, μόλις στα τέλη του Ιούλη, εικόνα επίσης «πειραγμένη», πλέον δεν υπάρχει.
Γιατί μιλάμε για κάλπες της ντροπής; Γιατί το πρόγραμμα που θα εφαρμόσει η επόμενη κυβέρνηση είναι δεδομένο, υπογεγραμμένο από τη μεγάλη πλειοψηφία της απελθούσας Βουλής. Είναι το Μνημόνιο-3, με τον εμπροσθοβαρή χαρακτήρα του. Δηλαδή, με τα περισσότερα μέτρα να ψηφίζονται εντός του επόμενου εξάμηνου (μέχρι την άνοιξη του 2016). Γι’ αυτό και δε γίνεται καμιά συζήτηση γι’ αυτό το πρόγραμμα. Πετάνε μόνο μπαρούφες για «ανώδυνη εφαρμογή» και «επαναδιαπραγμάτευση» κάποιων μέτρων. Μόνο που αυτή τη φορά ουδείς διανοείται να μιλήσει για σκέτη «επαναδιαπραγμάτευση», όπως μιλούσαν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος κι ο Κουβέλης του 2012, πολλώ δε μάλλον για «κατάργηση», όπως μιλούσε ο Τσίπρας μέχρι και το Γενάρη του 2015. Ολοι μιλούν για «επαναδιαπραγμάτευση μέσω ισοδυνάμων», σε μια προσπάθεια να παραμυθιάσουν κάποιον κόσμο για να πάει να τους ψηφίσει. Ποντάρουν στη ριζωμένη στις λαϊκές μάζες αντίληψη του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», η οποία τροφοδοτείται από την απογοήτευση και την ηττοπάθεια. Δεν είναι τυχαίο ότι το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ είναι το ίδιο. «Μόνο μπροστά» του ΣΥΡΙΖΑ, «Η Ελλάδα μπροστά» της ΝΔ. Πλακώθηκαν και στις αλληλοκατηγορίες, μάλιστα, για το ποιος έκλεψε τον άλλο.
Τα όσα συνέβησαν αυτό το οχτάμηνο εξηγούν τα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την «παράξενη» προεκλογική περίοδο. Μπορεί ο Σακελλαρίδης να διατυμπάνισε την «αριστερή μελαγχολία» του, πριν ανακοινώσει ότι θα είναι ξανά υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ (και υπουργός, αν ξανασχηματίσουν κυβέρνηση), αυτή η «μελαγχολία» όμως είναι ριζικά διαφορετικού χαρακτήρα από την κοινωνική μελαγχολία, που αναγκάζει τον Τσίπρα να πηγαίνει στην Κρήτη και να κάνει μικροσυγκεντρώσεις σε κωμοπόλεις Κισάμου και Ανωγείων (ίσα-ίσα για να εξασφαλιστούν τηλεοπτικά πλάνα) και να μην αποτολμά συγκέντρωση στο Ηράκλειο (εκεί όπου είχε προαναγγείλει ότι οι αγορές θα χορεύουν πεντοζάλι στο ρυθμό της λύρας και του νταουλιού) ή στα Χανιά. Aκόμη κι αυτοί που θα προσέλθουν στις κάλπες της ντροπής και θα ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, με τη λογική του «μικρότερου κακού», δεν είναι διατεθειμένοι (στο μεγαλύτερο μέρος τους) να μετατραπούν σε χειροκροτητές εκείνου που τους έταξε απαλλαγή από τα Μνημόνια και σε εφτά μήνες τους αλυσόδεσε με νέο Μνημόνιο, χωρίς να τους απαλλάξει στο παραμικρό από τα προηγούμενα Μνημόνια.
Αυτή η κατάσταση εξηγεί ενδεχομένως και την εικόνα ντέρμπι που καταγράφουν τα γκάλοπ. Οσο και να τα «τσιμπάνε» (που τα «τσιμπάνε») οι δημοσκόποι, για να ενισχύσουν το νέο δικομματισμό και την προοπτική του «μεγάλου συνασπισμού», δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εικόνα του «διπλού σκορ», με το οποίο ο Τσίπρας πικάριζε τον Μεϊμαράκη από το βήμα της Βουλής, μόλις στα τέλη του Ιούλη, εικόνα επίσης «πειραγμένη», πλέον δεν υπάρχει.
Γιατί μιλάμε για κάλπες της ντροπής; Γιατί το πρόγραμμα που θα εφαρμόσει η επόμενη κυβέρνηση είναι δεδομένο, υπογεγραμμένο από τη μεγάλη πλειοψηφία της απελθούσας Βουλής. Είναι το Μνημόνιο-3, με τον εμπροσθοβαρή χαρακτήρα του. Δηλαδή, με τα περισσότερα μέτρα να ψηφίζονται εντός του επόμενου εξάμηνου (μέχρι την άνοιξη του 2016). Γι’ αυτό και δε γίνεται καμιά συζήτηση γι’ αυτό το πρόγραμμα. Πετάνε μόνο μπαρούφες για «ανώδυνη εφαρμογή» και «επαναδιαπραγμάτευση» κάποιων μέτρων. Μόνο που αυτή τη φορά ουδείς διανοείται να μιλήσει για σκέτη «επαναδιαπραγμάτευση», όπως μιλούσαν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος κι ο Κουβέλης του 2012, πολλώ δε μάλλον για «κατάργηση», όπως μιλούσε ο Τσίπρας μέχρι και το Γενάρη του 2015. Ολοι μιλούν για «επαναδιαπραγμάτευση μέσω ισοδυνάμων», σε μια προσπάθεια να παραμυθιάσουν κάποιον κόσμο για να πάει να τους ψηφίσει. Ποντάρουν στη ριζωμένη στις λαϊκές μάζες αντίληψη του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού», η οποία τροφοδοτείται από την απογοήτευση και την ηττοπάθεια. Δεν είναι τυχαίο ότι το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ είναι το ίδιο. «Μόνο μπροστά» του ΣΥΡΙΖΑ, «Η Ελλάδα μπροστά» της ΝΔ. Πλακώθηκαν και στις αλληλοκατηγορίες, μάλιστα, για το ποιος έκλεψε τον άλλο.






(Τετ. 2/9/15 - 20:30)


(Τετ. 2/9/15 - 09:30)



